Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Monsieur Minimal. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Monsieur Minimal. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 3 Μαρτίου 2009

Συνέντευξη Monsieur Minimal


Το Music is My Radar έχει εκφράσει το θαυμασμό του για το ντεμπούτο album του Monsieur Minimal και χάρηκα πολύ για την άμεση ανταπόκριση του Χρήστου ώστε να κανονιστεί η συνέντευξη άμεσα. Η συνέντευξη έγινε τηλεφωνικά, αφού ο Χρήστος μένει στη Θεσ/κη, και ο ίδιος ήταν εξαιρετικά φιλικός και πρόθυμος. Εκτός από τα παρακάτω συζητήσαμε και άλλα, όπως το τι μουσική έπαιξε ως dj στο party της Πρωτοχρονιάς που πέρασε, eκεί που μεταξύ άλλων ακούστηκαν τα Careless Whisper, κάποια τραγούδια των Snap κ.α. μέχρι τελικής πτώσης.
Το επόμενο ραντεβού μας με τον Monsieur Minimal είναι στον Ianos στις 27 Μαρτίου για μία συναυλία.

- Πότε άρχισες να ασχολείσαι με τη μουσική; Υπήρχε κάποιο άλλο σχήμα πριν;

Ξεκίνησα από τα 14 με μία μπάντα στα Γιαννιτσά που παίζαμε εναλλακτική ροκ, grunge, Nirvana και τα μυαλά στα κάγκελα...

- Πότε ξεκίνησε η ιστορία ως Monsieur Minimal;

Ξεκίνησα από τότε που πήρα το πρώτο μου p.c., αρχικά με αμιγώς ηλεκτρονική μουσική και στη συνέχεια άρχισα να προσθέτω κιθάρες. Το μπαμ έγινε με το Coca Cola Soundwave.

- Χρήστο, τι ακριβώς έγινε μετά το Coca Cola Soundwave; Ποιοι ενδιαφέρθηκαν;

Η αρχή έγινε από τα τοπικά ραδιόφωνα, κυρίως από τον Republic, και στη συνέχεια με τη δισκογραφική The Sound of Everything.

- Υπάρχει κάποια ιστορία γύρω από το όνομα Monsieur Minimal; Πώς ξεκίνησες να το χρησιμοποιείς;

Είναι εύηχο, ακούγεται ωραία. Το Μοnsieur γιατί θέλω να είμαι κύριος και το Minimal γιατί θέλω να είμαι απλός. Μερικές φορές βέβαια ξεφεύγω και από τα δύο, αλλά αυτό φανταζόμουν.

- Τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος, παίζουν σε άλλα σχήματα;

Ο Echonomist είναι ο επικεφαλής των Ίνφο με συνεργασίες και παραγωγές με εταιρείες του εξωτερικού, αλλά και με την Klik. Ο Spinnet έχει ένα δικό του σχήμα, περισσότερο πειραματικό. Και οι δύο είναι πολύ καλοί προγραμματιστές.

- Μίλησε μας λίγο για την συνεργασία σου με τους Flying Lillys.

Οι Λίληδες έκαναν το πρώτο βήμα με την Sound of Everything με τη συλλογή City Campers. Γνωριστήκαμε, κάναμε παρέα, είχαμε κοινές απόψεις για το τι θα πρέπει να ακούγεται στον κόσμο και μου άνοιξαν τον δρόμο για την The Sound of Everything. Μετά από όλα αυτά ήθελαν να τους εμπιστευθώ δύο κομμάτια για remix. Μου άρεσαν τα remix που έφτιαξαν και ειδικά αυτό στο Soul. Άλλοι μου είπαν πολύ καλά λόγια ενώ κάποιοι άλλοι μου είπαν ότι δεν έπρεπε να τα βάλω γιατί είναι πολύ διαφορετικά.

- Χρήστο τι άκουγες μέχρι να ηχογραφήσεις τα πρώτα σου τραγούδια; Μίλησες πριν για grunge.

Grunge στην εφηβεία και τίποτα άλλο. Μετά άνοιξαν οι ορίζοντες, κιθαριστική pop όπως Belle and Sebastian, αργότερα άρχισε να μου αρέσει πολύ ο Jay Jay Johanson. Είχα αρκετές επιρροές και γενικότερα παρακολουθούσα ό,τι μουσική έβγαινε, προσπαθούσα να έχω τα αυτιά μου ανοιχτά και να παίρνω ό,τι καλύτερο. Eφαλτήριο ήταν το Play του Moby. Εκεί σκέφτηκα ότι καλά είναι όσα ακούω και σκέφτομαι αλλά αυτός είναι ένας τρόπος που μπορώ να τα εφαρμόσω. Πολύ καλό album και ήταν μόνος του…
Πώς θα γράψεις μουσική αν δεν ακούσεις διάφορα πρώτα; Δεν γίνεται να είσαι ίδιος από την αρχή έως το τέλος.

- Τι έχεις ακούσει τώρα τελευταία και σου αρέσει; Από ελληνικά σχήματα;

Antony and the Johnsons –respect- και συγκεκριμένα πράγματα μου αρέσουν: 2-3 τραγούδια από τον τελευταίο των Portishead, ο οποίος δεν μου άρεσε όμως γενικότερα, το Sex on Fire των Kings of Leon, οι Last Shadow Puppets και από εγχώρια σχήματα οι Abbie Gale με το Love Song, η Monika με το Over the Hill και το Babe, o δίσκος των Pop Eye, οι Mary and the Boy και το You you you. Αυτά τα ζηλεύω και θα ήθελα να γράψω κάτι σαν αυτά.

- Kατά την γνώμη σου υπάρχει Ελληνική σκηνή; Βγαίνει κάτι συγκροτημένο;

Δεν πάει να γαμ... και το συγκροτημένο. Σημασία έχει να βγαίνει καλή μουσική, είδαμε τόσα χρόνια που προσπαθούσε να βγεί κάτι συγκροτημένο… Εκτός από κάποιες προσπάθειες με τα Ξύλινα Σπαθιά και Τρύπες… Και εκεί βέβαια δεν υπήρχε κάτι συγκροτημένο απλά δύο συγκροτήματα με γαμάτες μουσικές. Βέβαια βγαίνουν και πολλά χάλια πράγματα σήμερα…

- Πού σου αρέσει να κάνεις συναυλίες; Σε μικρά clubs ή σε μεγάλους ανοιχτούς χώρους;

Προς το παρόν έχω συνηθίσει να παίζω σε μικρούς χώρους αφού βγαίνω με ένα laptop και μια κιθάρα. Δεν ξέρω σε μεγάλο χώρο πώς θα φαινόταν αυτό στον κόσμο. Σιγά σιγά θα πλαισιώνομαι και από άλλους μουσικούς και όταν γίνει full band θα βγω και σε μεγάλους χώρους.
Γενικά προσπαθώ να πάρω θετική ενέργεια από τον κόσμο και να δώσω ό,τι καλύτερο. Είμαι πολλές φορές σαν παγωτό που λιώνει στη σκηνή, δίνω ό,τι μπορώ, ό,τι έχω…

- Είχες πει σε κάποια συνέντευξη ότι το να βγάλεις δίσκο ήταν ένα από τα παιδικά σου όνειρα. Πώς αισθάνεσαι βλέποντας ότι η πραγματοποίηση αυτού του ονείρου σου αφορά και ένα αρκετά μεγάλο κοινό;

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση. Έτσι το είχα ονειρευτεί. Όταν κάνεις ένα όνειρο, το κάνεις μεγαλοπρεπές. Αν με δεις, είμαι με ένα διαρκές χαμόγελο!

- Χρησιμοποιείς αγγλικό στίχο, έχεις σκεφτεί να γράψεις κάτι με ελληνικούς στίχους;

Ναι. Έχουν βγει κάποιες ιδέες με ελληνικό στίχο εντελώς αυθόρμητα. Δεν έχω κάποιο κόμπλεξ να τις πετάξω. Στην Ελλάδα γεννήθηκα και ελληνικά έμαθα να μιλάω, άρα μπορώ να εκφραστώ και με ελληνικούς στίχους. Σαν αισθητική όμως η αγγλική γλώσσα με αγγίζει περισσότερο, είναι πιο εύηχη, με πιο ωραία φωνήεντα, πιο ωραία σύμφωνα, βγάζει πιο ωραίες μελωδίες. Η ελληνική γλώσσα είναι πολύ δύσκολη. Γι΄αυτό και από τα 50 τραγούδια που έχω γράψει τα 4-5 είναι ελληνικά, θα κάνω κάτι στα ελληνικά.

- Θα υπάρξει δίσκος με ελληνικό και ξένο στίχο;

Όχι, θα είναι κάτι εντελώς ξεκάθαρο. Αν βγει κάτι με ελληνικό στίχο θα είναι τσόντα, 4-5 κομμάτια.

- Άκουσα ότι υπήρξε πολύ καλή αποδοχή του Lollipop στα blogs στο εξωτερικό. Υπήρχε στις λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς που πέρασε. Υπάρχουν σχέδια για το εξωτερικό;

Εκεί χέστηκα στα βρακιά μου στην κυριολεξία! Υπάρχουν σχέδια και τα κυνηγάμε με τα παιδιά από την εταιρεία. Θέλουμε να κάνουμε συγκεκριμένες κινήσεις. Αν υπάρξει κάτι σίγουρο θα το μάθετε!

- Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο πλάνο για καινούρια δουλειά άμεσα;

Μπα, θέλω να κάτσω να το απολαύσω, άδειασα και έβγαλα ότι είχα να βγάλω. Το album ήταν απόρροια 7-8 ετών. Πρέπει να συσσωρεύσω πολλά, αν δεν είναι κάτι καλύτερο αυτό που θα βγάλω, μπορεί να είναι κάτι διαφορετικό. Γράφω συνεχώς πράγματα και τα επεξεργάζομαι. Εξάλλου θα περάσει χρόνος για να χωνέψει και άλλος κόσμος το album.

- Πως συνδυάζεται η πρωινή δουλειά σου με τις πρόβες, την προώθηση του album, τα ταξίδια, τις συναυλίες και τις περιοδείες;

Είναι πάρα πολύ δύσκολο και πρέπει να έχεις την ηρεμία και την ισορροπία για να τα κάνεις μαζί αυτά. Το γεγονός ότι έβγαλα ένα album δεν σημαίνει όμως ότι θα παρατήσω αυτό που μου δίνει τα βασικά. Έχω σχεδιάσει του χρόνου τον Σεπτέμβρη να κατέβω στην Αθήνα και να αφήσω την πρωινή δουλειά. Αν μου βγει να ζω μόνο με τη μουσική τότε θα είναι ό,τι καλύτερο… Διαφορετικά δεν έχω πρόβλημα να κάνω και τα δύο παράλληλα.

Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2009

Music is my Radar - Επιλογές Φεβρουάριος '09


O Φεβρουάριος δεν είχε τις πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες του Ιανουαρίου, αλλά παρ’ όλα αυτά μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι ακούσαμε μερικά καλά albums.

Οι Λονδρέζοι White Lies με την πρώτη κυκλοφορία τους, μετά από τρία singles, έχουν προκαλέσει μεγάλο hype στη Μ. Βρετανία φτάνοντας στο Νο 1 του επίσημου chart. Ο ήχος τους παραπέμπει στους Killers και στους Editors, ενώ φυσικά δεν λείπουν και οι επιρροές από πολλά και διάφορα σχήματα της δεκαετία του ’80.

Οι Telepathe από το Brooklyn με το ντεμπούτο τους “Dance Mother”, για το οποίο
έγραψε ο Ody, φλερτάρουν με το electro beat αλλά και το shoegaze, ενώ φέρνουν στο μυαλό τους Ladytron. Στο album έχει κάνει παραγωγή ο Dave Sitek των TV on the Radio και σίγουρα χρειάζεται αρκετές ακροάσεις για να εκτιμηθεί.

Οι Von Bondies με την τέταρτη κυκλοφορία τους και μετά από αλλαγές στο line up τους ηχούν ακόμα καλοί και δυνατοί.
Το σχήμα του 22χρονου Zachary Francis Condon, οι Beirut, επέστρεψε μετά από δύο albums με ένα διπλό EP που δεν θα απογοητεύσει τους πολυπληθείς φίλους τους στην πατρίδα μας.

Οι Howling Bells από την Αυστραλία κυκλοφόρησαν το δεύτερο album τους Radio Wars που είναι ελαφρώς κατώτερο από το ομώνυμο πρώτο τους το 2006.

Ακόμα οι Σκωτσέζοι The View, δύο χρόνια μετά το Hats off to the Buskers, κυκλοφορούν το Which Bitch ? και μάλλον απογοητεύουν αυτούς που περίμεναν ανάλογη συνέχεια.

Ο Matt Ward από το Oregon κυκλοφόρησε τον έβδομο δίσκο του συμπληρώνοντας 11 χρόνια καριέρας.

Στις απογοητεύσεις του μήνα συγκαταλέγεται η νέα κυκλοφορία των Prodigy. Το πέμπτο album τους που κυκλοφορεί στις 23 Φεβρουαρίου, για το οποίο
γράφει ο left, είναι το πρώτο με full line up μετά από το Fat of the Land του 1997 και ακούγοντας το νομίζεις ότι ο χρόνος έχει κολλήσει για αυτούς στα 90’s. Στο Run with the wolves συμμετέχει ο Dave Grohl των Foo Fighters.

Το album που άκουσα περισσότερο τον Φεβρουάριο κυκλοφόρησε στο τέλος του 2008 και άργησε να πέσει στην αντίληψή μας. Πρόκειται για την πρώτη κυκλοφορία του Monsieur Minimal από τη Θεσ/κη με τίτλο Lollipop για την οποία μπορείς να διαβάσεις τις εντυπώσεις μου
εδώ.

ALBUMS

MONSIEUR MINIMAL - Lollipop
WHITE LIES – To lose my life
VON BONDIES – Love hate and then theres you
TELEPATHE – Dance mother
HOWLING BELLS – Radio wars
HOLD TIME – M Ward
BEIRUT – March of the Zapotec/Realpeople: Holland EP
PRODIGY – Invaders must die
THE VIEW – Which Bitch?
LILLY ALLEN – It’s not me, it’s you

SINGLES

FLEET FOXES - Mykonos

WHITE LIES – To lose my life
VON BONDIES – Pale bride
TELEPATHE – So fine
U2 – Get on your boots
MONSIEUR MINIMAL – Love is a circle
OASIS – Falling down
THE VIEW – 5 Rebbeccas
WHITE LIES – Farewell to the fairground
HOWLING BELLS – Into the chaos

FILMS

Ο παράδεισος στη Δύση (Eden in West)
12
Frost/Nixon (Φροστ Νίξον: Η αναμέτρηση)
The wrestler (Ο παλαιστής)
Doubt (Αμφιβολία)
The reader (Σφραγισμένα χείλη)
Revolutionary road (Ο δρόμος της επανάστασης)
The curious case of Benjamin Button (Η απίστυετη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον)
Milk
Πάρβας – Άγονη γραμμή

LIVE

CESARIA EVORA 11 Μαρτίου στο Αθηνών Αρένα
ΟΝΕΙΡΟΠΑΓΙΔΑ 20 Μαρτίου στο Gagarin 205
CINEMATIC ORCHESTRA 28 Μαρτίου στο Fuzz

FLEET FOXES - Mykonos

WHITE LIES - To lose my life

Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2009

Ο Monsieur Minimal στο VOID - 14/02


Το περασμένο Σάββατο 14 του μήνα άλλοι τρώγανε ρομαντικά με το αμόρε τους υπό το φως των κεριών κι εγώ βρέθηκα με το πρόσωπο κι όχι μόνο να ψάχνω γλειφιτζούρια - καρδούλες σε ένα μικρό, αλλά αρκετά ζεστό μαγαζί στο Γκάζι.

Σε μια ιδιαίτερα κρύα βραδιά, όλοι όσοι βρεθήκαμε στο μικρό bar VOID σε ένα μικρό στενάκι στο Γκάζι αναζητούσαμε τη ζεστασιά στην καλή ατμόσφαιρα, που ήδη υπήρχε γύρω μας και στις μουσικές του "Κύριου μικρούλη", ο οποίος έκανε 600 χλμ από τη Θεσσαλονίκη για αυτό το σκοπό. Στα τραπεζάκια και το bar έβλεπες παντού κόκκινα - άσπρα γλειφιτζούρια σε σχήμα καρδιάς, έτσι για να μπαίνουμε στο κλίμα της βραδιάς. Μη ξεχνάτε ότι το ντεμπούτο του Monsiuer Minimal λέγεται "lollipop"...

Αφού λοιπόν ήπιαμε τα ποτάκια μας και αναρωτιόμασταν πότε επιτέλους θα ξεκινούσε το live, το VOID ήταν ήδη γεμάτο και μια γλυκιά μικρή φιγούρα ήταν στη σκηνή ντυμένος στα ερυθρόλευκα (φτου λέξη κι αυτή - μου θύμισε και αυτή τη "συμπαθητική" ομάδα που παίρνει πρωταθλήματα... φτου, φτου...). Αν ήταν Απόκριες, θα έλεγες ότι ήταν μασκαρεμένος γλειφιτζούρι... Μα, είναι Απόκριες - Άϊντε, άϊντε... Άλλοι πίνουν κι άλλοι μεθάνε.

Μεσάνυχτα και κάτι, ο Monsieur Minimal αφιερώνει το πρώτο κομμάτι του set του σε πιο ατμοσφαιρικά κομμάτια του, αφού βέβαια ξεκινήσει με το "Lovers" ένεκα της ημέρας βέβαια. Μάλιστα, ακούσαμε και 2 καινούργια κομμάτια του, τα οποία μπορείς να πεις ότι είναι πιο κοντά στην ηλεκτρονική, παρά την pop μουσική. Θα μου πείτε γιατί τα μπερδεύεις τα είδη μουσικής ; Τι είναι ο "Κύριος μικρούλης" pop ή electro ; Πότε είναι το ένα περισσότερο, πότε το άλλο... Στο πρώτο μισάωρο περίπου ήταν πιο electro με κορυφαία στιγμή την εκτέλεση του "Soul". Λίγο μετά τις 00:30, σε ένα από τα αρκετά ζεστά διαλείμματα ανάμεσα στα τραγούδια, στο οποίο μας έλεγε τα δικά του ο M. Minimal, έδωσε το σύνθημα για το "χορευτικό πρόγραμμα" της βραδιάς.

Μη φανταστείτε ότι ανεβήκαμε στα τραπέζια και πετάγαμε γαρύφαλα ο ένας στον άλλο. Τα πρόσωπα όλων μας ήταν χαρούμενα στις νότες του "Love is a circle" και του "Lollipop" και τα κορμιά λικνίζονταν και σε αυτά τα κομμάτια και κυρίως στο "Beautiful", ίσως μια από τις κορυφαίες στιγμές της βραδιάς, για αυτό μάλλον το ξαναέπαιξε στο encore. Το κοινό ήταν αρκετά ζεστό και πολύ εύκολα και γρήγορα το κέρδισε ο "μικρούλης". Για σκεφτείτε άλλωστε : Έχετε δει σε πολλές συναυλίες νέων Ελληνικών μουσικών να ζητάει ο κόσμος να παίξουν κι άλλα κομμάτια μετά το τέλος ;;;

Οι τελευταίες νότες του "Beautiful" έριξαν την αυλαία της συναυλίας κι εγώ μάταια έψαχνα να βρω ένα γλειφιτζούρι να δώσω σε ένα φιλικό ζευγάρι, που ζούσε το δικό του έρωτα και ήρθε χωρίς να ξέρει τίποτε για τον "μικρούλη". Αν σας πω ότι σήμερα μου ζήτησαν να ακούσουν κομμάτια του, μπορείτε να καταλάβετε το πόσο καλό ήταν το προχθεσινό live.

Τα παρακάτω videos δεν έχουν και την καλύτερη ποιότητα, αλλά τα δημοσιεύουμε απλά για να πάρετε μια γεύση και... να μη λέτε ότι γράφουμε ότι να 'ναι χωρίς πειστήρια...

Τέλος, αν δεν έχετε ακούσει τον Monsieur Minimal (τι έκανε λέει ;;;;;;;;), ακούστε τον εδώ : www.myspace.com/monsieurminimal .