That’s Entertainment

Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2009: Δισκοεπιλογές

Ας ξεκινήσουμε το Μάρτιο ρίχνοντας μια σύντομη ματιά στα albums που ξεχωρίζω για το πρώτο δίμηνο της χρονιάς.

Από τις νέες κυκλοφορίες, κεφάλι έχει πάρει το "Dance Mother" των Νεο-Υορκέζων Telepathe που έχει ήδη θέσει υποψηφιότητα για την κορυφή της λίστας μου με τα albums της χρονιάς (διαβάστε περισσότερη προπαγάνδα σε προηγούμενο άρθρο). Από κοντά ακολουθεί η καλύτερη ίσως δουλειά των Animal Collective, το "Merriweather Post Pavillion", που δεν χρειάζεται περισσότερη προπαγάνδα από εμένα - έχει βουίξει ο ηλεκτρονικός και γραπτός τύπος για αυτούς και μαζεύουν περισσότερα δεκάρια στις κριτικές από όσα Oscar μάζεψε το Slumdog Millionaire (ακόμα να βγει στις αίθουσες...κοιμάται η κινηματογραφική διανομή ή έχουν πειστεί ότι το κατεβάσαμε όλοι και δεν χρειάζεται βιασύνη;).

Η pop από το νησί (για να μην πω Βρετανική και ξεσηκωθούν οι απανταχού Σκοτσέζοι) αντιπροσωπεύεται επάξια από το τρίτο, με χορευτικές διαθέσεις αυτή τη φορά, album των Franz Ferdinand (με τη βοήθεια βέβαια και ελληνικού DNA - έτσι για να υπερηφανευόμαστε και εμείς). Ο νονός της ευαίσθητης '80s indie-pop Morrissey επανέρχεται δυναμικά συνεχίζοντας την ανοδική του πορεία στα '00s. Στη λίστα μας θα τον βρείτε περιστοιχισμένο από κάμποσους μαθητές του: Franz Ferdinand, The Dears, The Pains Of Being Pure At Heart. Οι τελευταίοι είναι από τη Νέα Υόρκη και μόλις κυκλοφόρησαν το αξιόλογο ομώνυμο ντεμπούτο τους που σίγουρα θα εκτιμήσουν οι fans της noise pop (μάλλον οι Wedding Present ή οι Jesus And Mary Chain τους έχουν επηρεάσει περισσότερο από τον Mozfather).

Για περισσότερη noise pop (με δόσεις από Pogues) ακούστε επίσης το ντεμπούτο των Titus Andronicus από το New Jersey καθώς και τους Καναδούς Land Of Talk που κυκλοφόρησαν το δικό τους πρώτο full album "Some Are Lakes" στα τέλη του 2008 (είχε προηγηθεί το mini "Applause Cheer Boo Hiss") με παραγωγή από τον Justin Vernon, πιο γνωστό ως Bon Iver. Άλλα albums του 2008 στη λίστα (που τώρα αξιώθηκα να ακούσω) είναι αυτά των Secret Machines, White Denim (εξαιρετικό garage-punk ντεμπούτο), The Dears, Why? (απρόσμενη hip hop - folk σύγκρουση) καθώς και η δεύτερη συνεργασία της Isobel Campbell με τον πρόσφατο επισκέπτη μας Mark Lanegan.

Το Top 15 συμπληρώνεται από τους Grand Dutchy, δηλαδή τον αγαπητό κύριο Black Francis μετά της συζύγου του σε πιο pop αναζητήσεις, τους N.A.S.A. (στην περίπτωσή μας σημαίνει North America South America), το πολυσυλλεκτικό project που δημιούργησε ο παραγωγός Sam Spiegel a.k.a. Squeak E. Clean (αδελφός του σκηνοθέτη Spike Jonze), και την καθιερωμένη συλλογή του δισκάδικου Rough Trade με επιλογές από τα καλύτερα του 2008. Περισσότερα για τις δύο τελευταίες κυκλοφορίες στο επόμενο That's Entertainment.

Top 15 albums

1. Dance Mother - TELEPATHE
2. Merriweather Post Pavilion - ANIMAL COLLECTIVE
3. Tonight: Franz Ferdinand - FRANZ FERDINAND
4. Years Of Refusal - MORRISSEY
5. The Spirit of Apollo - N.A.S.A.
6. Rough Trade Shops Counter Culture 08 - VARIOUS
7. The Pains Of Being Pure At Heart - THE PAINS OF BEING PURE AT HEART
8. The Airing of Grievances - TITUS ANDRONICUS
9. Petit Fours - GRAND DUCHY
10. Workout Holiday - WHITE DENIM
11. Alopecia - WHY?
12. Secret Machines - SECRET MACHINES
13. Some Are Lakes - LAND OF TALK
14. Missiles - THE DEARS
15. Sunday At Devil Dirt - ISOBEL CAMPBELL & MARK LANEGAN

Top 15 Tracks

1. So fine - TELEPATHE
2. Brother sport - ANIMAL COLLECTIVE
3. Mykonos - FLEET FOXES
4. Big man - THREATMANTICS
5. Ulysses - FRANZ FERDINAND
6. One month off - BLOC PARTY
7. Dancing choose - TV ON THE RADIO
8. I'm throwing my arms around Paris - MORRISSEY
9. Give me back my heart attack - LAND OF TALK
10. Come Saturday - THE PAINS OF BEING PURE AT HEART
11. Airport surroundings - LONEY DEAR
12. Whachadoin? - N.A.S.A.
13. Money babies - THE DEARS
14. Lovesick - GRAND DUCHY
15. Blood bank - BON IVER

Tραγούδι της εβδομάδας: "Big Man" από το καινούργιο απόκτημα της Domino, τους Threatmantics - ο δίσκος τους λέγεται "Upbeat Love" και μόλις προστέθηκε στο wishlist της στήλης.

Music is my Radar - Επιλογές Φεβρουάριος '09

O Φεβρουάριος δεν είχε τις πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες του Ιανουαρίου, αλλά παρ’ όλα αυτά μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι ακούσαμε μερικά καλά albums.

Οι Λονδρέζοι White Lies με την πρώτη κυκλοφορία τους, μετά από τρία singles, έχουν προκαλέσει μεγάλο hype στη Μ. Βρετανία φτάνοντας στο Νο 1 του επίσημου chart. Ο ήχος τους παραπέμπει στους Killers και στους Editors, ενώ φυσικά δεν λείπουν και οι επιρροές από πολλά και διάφορα σχήματα της δεκαετία του ’80.

Οι Telepathe από το Brooklyn με το ντεμπούτο τους “Dance Mother”, για το οποίο έγραψε ο Ody, φλερτάρουν με το electro beat αλλά και το shoegaze, ενώ φέρνουν στο μυαλό τους Ladytron. Στο album έχει κάνει παραγωγή ο Dave Sitek των TV on the Radio και σίγουρα χρειάζεται αρκετές ακροάσεις για να εκτιμηθεί.

Οι Von Bondies με την τέταρτη κυκλοφορία τους και μετά από αλλαγές στο line up τους ηχούν ακόμα καλοί και δυνατοί.
Το σχήμα του 22χρονου Zachary Francis Condon, οι Beirut, επέστρεψε μετά από δύο albums με ένα διπλό EP που δεν θα απογοητεύσει τους πολυπληθείς φίλους τους στην πατρίδα μας.

Οι Howling Bells από την Αυστραλία κυκλοφόρησαν το δεύτερο album τους Radio Wars που είναι ελαφρώς κατώτερο από το ομώνυμο πρώτο τους το 2006.

Ακόμα οι Σκωτσέζοι The View, δύο χρόνια μετά το Hats off to the Buskers, κυκλοφορούν το Which Bitch ? και μάλλον απογοητεύουν αυτούς που περίμεναν ανάλογη συνέχεια.

Ο Matt Ward από το Oregon κυκλοφόρησε τον έβδομο δίσκο του συμπληρώνοντας 11 χρόνια καριέρας.

Στις απογοητεύσεις του μήνα συγκαταλέγεται η νέα κυκλοφορία των Prodigy. Το πέμπτο album τους που κυκλοφορεί στις 23 Φεβρουαρίου, για το οποίο γράφει ο left, είναι το πρώτο με full line up μετά από το Fat of the Land του 1997 και ακούγοντας το νομίζεις ότι ο χρόνος έχει κολλήσει για αυτούς στα 90’s. Στο Run with the wolves συμμετέχει ο Dave Grohl των Foo Fighters.

Το album που άκουσα περισσότερο τον Φεβρουάριο κυκλοφόρησε στο τέλος του 2008 και άργησε να πέσει στην αντίληψή μας. Πρόκειται για την πρώτη κυκλοφορία του Monsieur Minimal από τη Θεσ/κη με τίτλο Lollipop για την οποία μπορείς να διαβάσεις τις εντυπώσεις μου εδώ.

ALBUMS

MONSIEUR MINIMAL - Lollipop
WHITE LIES – To lose my life
VON BONDIES – Love hate and then theres you
TELEPATHE – Dance mother
HOWLING BELLS – Radio wars
HOLD TIME – M Ward
BEIRUT – March of the Zapotec/Realpeople: Holland EP
PRODIGY – Invaders must die
THE VIEW – Which Bitch?
LILLY ALLEN – It’s not me, it’s you

SINGLES

FLEET FOXES - Mykonos
WHITE LIES – To lose my life

VON BONDIES – Pale bride

TELEPATHE – So fine

U2 – Get on your boots

MONSIEUR MINIMAL – Love is a circle
OASIS – Falling down
THE VIEW – 5 Rebbeccas
WHITE LIES – Farewell to the fairground
HOWLING BELLS – Into the chaos

FILMS

Ο παράδεισος στη Δύση (Eden in West)
12

Frost/Nixon (Φροστ Νίξον: Η αναμέτρηση)
The wrestler (Ο παλαιστής)
Doubt (Αμφιβολία)
The reader (Σφραγισμένα χείλη)
Revolutionary road (Ο δρόμος της επανάστασης)
The curious case of Benjamin Button (Η απίστυετη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον)
Milk
Πάρβας – Άγονη γραμμή

LIVE

CESARIA EVORA 11 Μαρτίου στο Αθηνών Αρένα
ΟΝΕΙΡΟΠΑΓΙΔΑ 20 Μαρτίου στο Gagarin 205
CINEMATIC ORCHESTRA 28 Μαρτίου στο Fuzz

FLEET FOXES - Mykonos

WHITE LIES - To lose my life

Introducing…Telepathe

“Provoke a frenzy in me my love, provoke a frenzy in me…” - Devil’s Trident

Album: Dance Mother
Εταιρία: V2-COOPERATIVE / IAMSOUND
Web: http://www.myspace.com/telepathe
Βαθμός: 9/10

Πριν καλά-καλά ξεκινήσει το 2009 έχουμε ήδη στα χέρια μας τις πρώτες εξαιρετικές κυκλοφορίες και ανάμεσά τους ξεχωρίζει το Dance Mother, το ντεμπούτο άλμπουμ των Telepathe από το Brooklyn. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...

Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 2004 από την Busy Gangnes και τη Melissa Livaudais που προηγουμένως έπαιζαν μαζί στους prog-punk Wikkid. Το όνομα του γκρουπ είναι εμπνευσμένο από μια συνάντηση με μια γυναίκα που ισχυριζόταν ότι μπορεί να επικοινωνεί τηλεπαθητικά με τα ζώα και το διάλεξαν γιατί, όπως λένε, «το να παίζεις μουσική με άλλους, ειδικά όταν αυτοσχεδιάζεις, είναι ένα είδος τηλεπαθητικής επικοινωνίας».

Ακριβώς πριν 3 χρόνια, τον Φεβρουάριο του 2006, κυκλοφορούν το πρώτο τους EP Farewell Forrest στην ανερχόμενη ανεξάρτητη εταιρεία The Social Registry (σπίτι επίσης των Gang Gang Dance, υπεύθυνων για ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του 2008, το Saint Dymphna). Ακολουθεί τον Ιούνιο του 2007 το 12” Sinister Militia με δύο νέα κομμάτια καθώς και δύο remix από τους Tyler Pope των !!! και Drew Daniel των Matmos που κάνουν τους ατμοσφαιρικούς ηχητικούς τους πειραματισμούς πιο φιλικούς για το dance floor.

Telepathe - Live@Bowery Ballroom, New York (24/4/2008)

Περνώντας στο 2008 έχουμε να σημειώσουμε τρία σημαντικά σημεία στην ανερχόμενη καριέρα τους. Πρώτο, βέβαια, το γεγονός ότι έχουν την «τύχη» να τους δω εγώ live (έπαιζαν support σε συναυλία των Foals στη Νέα Υόρκη) και να εντυπωσιαστώ αρκετά ώστε να αναλάβω τώρα να τους κάνω διάσημους στο πανελλήνιο (δηλαδή το αναγνωστικό κοινό του mix grill)! Φυσικά, στην απόφασή μου αυτή, σημαντικό ρόλο έπαιξαν τα άλλα δύο σημαντικά γεγονότα της χρονιάς, οι κυκλοφορίες των δύο εξαιρετικών singles που ακολούθησαν, το Chrome’s on it (η πιο pop-friendly κυκλοφορία τους, με παιχνιδιάρικα μελωδικά φωνητικά που εντυπωσιάζουν και ασυνήθιστους, επηρεασμένους από το hip-hop, ρυθμούς) και το Devil’s trident (οι Slits συναντούν τους Kraftwerk σε μια στοιχειωμένη disco). Tα δύο αυτά super κομμάτια καθώς και η πληροφορία ότι ο Dave Sitek των φοβερών και τρομερών TV On The Radio είχε αναλάβει χρέη παραγωγού για το ντεμπούτο άλμπουμ τους, έκαναν το Dance Mother μια από τις πιο αναμενόμενες κυκλοφορίες του 2009.

Οι μεγάλες μας προσδοκίες δικαιώθηκαν απόλυτα από την πρώτη κιόλας ακρόαση του δίσκου. Αιθέριες, σκοτεινές μελωδίες που αντλούν έμπνευση τόσο από το trip-hop των Portishead όσο και από τη γοτθική γοητεία των Cocteau Twins, συνδυάζονται με πειραματικούς ρυθμούς εμπνευσμένους από τους hip-hop σταθμούς της Νέας Υόρκης (δηλώνουν ότι είναι το αγαπημένο τους ραδιοφωνικό άκουσμα) και επαναλαμβανόμενα tribal κρουστά. Η electropop των early ’80s παντρεύεται με τη φεμινιστική D.I.Y. punk αισθητική των late ’70s και το αποτέλεσμα είναι ένας μοναδικός, γνήσια εφευρετικός ήχος, ο ήχος του 2009.

Αν ανήκετε σε αυτούς που περιέλαβαν τα άλμπουμ των Portishead και των TV On The Radio στα κορυφαία του 2008 (και δεν ήμασταν και λίγοι), θα κάνετε καλά να αναζητήσετε το Dance Mother των Telepathe και είμαι βέβαιος ότι στο τέλος του 2009 θα έχετε φυλάξει μια ξεχωριστή θέση για αυτό, στο δικό σας “Best of” της χρονιάς.

So Fine (το νέο single)

Devil's Trident