Λέτε να 'ρθουν ξανά, ύστερα από 10 χρόνια περίπου

Τον τελευταίο καιρό υπάρχει μια συγκυρία και μαθαίνω νέα από συγκροτήματα που απείχαν πολλά χρόνια από τη δισκογραφία και συγκαταλέγονται στα αγαπημένα μου και μάλιστα σε αυτά που με ‘χουν στιγματίσει. Έτσι λοιπόν μετά από την επιστροφή των Portishead σειρά έχουν οι Tindersticks με νέο δίσκο που θα ονομάζεται "The Hungry Saw" το single τους είναι το “The flicker of a little girl”, το οποίο κυκλοφόρησε επίσημα στο internet και καθένας μπορεί να το κατεβάσει από τη σελίδα του συγκροτήματος στο myspace.

Μήπως σας θυμίζει κάτι αυτό;

Πράγματι οι Tindersticks ακολουθούν το δρόμο που χάραξαν οι Radiohead (για όσους δε γνωρίζουν κυκλοφόρησαν τον καινούργιο τους δίσκο πρώτα στο internet και μετά στα δισκοπωλεία) εκμεταλλευόμενοι και αυτοί τη δύναμη του internet.
Για περισσότερες πληροφορίες σας παραθέτω την επίσημη ανακοίνωση τους στο myspace:

Welcome to tindersticks myspace and the start of a new chapter of the bands history. A new album "The Hungry Saw" is recorded, from which 'The flicker of a little girl' is taken and plans are afoot for concerts in the spring. The band has simultaneously stripped down to its core and expanded into a larger family of musicians - some familiar faces, some new ones. This fresh input, along with the perspective of our time away, seems to have made us rediscover the soul of the band. It was recorded quickly in our new 'Le Chien Chanceux' studio in deepest France - an ambient space, craved for for a long time - and is set for release on Beggars Banquet on April 28th.

Τα καλά νέα όμως δεν τελειώνουν εδώ! Σύμφωνα με όσα γράφει ο Γ. Πετρίδης στο blog του, οι Tindersticks θα επισκεφτούν τη χώρα μας στα πλαίσια της ευρωπαϊκής τους περιοδείας. Θα έχουμε τη δυνατότητα να ακούσουμε από κοντά μετά από τόσα χρόνια τις λυρικές μελωδίες τους συνοδευμένες από την μαγευτική φωνή του Stuart Staples.

Δε θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που πήγα στο «Ρόδον» το 1998 και τους είδα από κοντά. Ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία και σίγουρα συγκαταλέγεται ανάμεσα στις καλύτερες συναυλίες που έχω πάει. Η μουσική τους μας είχε ταξιδέψει σε άγνωστους κόσμους και θυμάμαι ότι όταν τελείωσε βγαίναμε από μέσα σαν υπνωτισμένοι. Μου πήρε αρκετή ώρα μέχρι να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς είχα βιώσει και φυσικά είναι πολύ δύσκολο να το περιγράψεις. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι η μουσική τους σε πλυμμηρίζει έντονα συναισθήματα και αυτό που θυμάμαι περισσότερο είναι ακριβώς αυτά τα συναισθήματα. Η ίδια μαγεία υπήρχε και στη επόμενη συναυλία του στη Σφεντόνα το 1999.

Η προοπτική να τους ξαναδώ ζωντανά με ενθουσιάζει, ταυτόχρονα όμως ανησυχώ μήπως δεν υπάρχει πια μαγεία και απογοητευτώ. Σίγουρα πάντως είμαι διατεθειμένη να πάρω αυτό το ρίσκο.

Τα albums που φεύγουν με κατεβασμένο κεφάλι... Τα live που θέλουμε να έρθουν...

Μια ψηφοφορία του “mix grill” ολοκληρώθηκε σήμερα και μια νέα αρχίζει… «Τα albums του 2007 που μας απογοήτευσαν»… Αυτά που μας είχαν γεμίσει προσδοκίες, αλλά χωρίς το αποτέλεσμα που θα θέλαμε... Η κακή επάνοδος των Smashing Pumpkins και ίσως οι μεγαλύτερες απαιτήσεις που είχαμε από την ιδιαίτερη και πολύ όμορφη φωνή της Bjork ήταν για εμάς οι μεγαλύτερες απογοητεύσεις του 2007...

Στους πρώτους, έχουν απομείνει μόνο ο τραγουδιστής Billy Corgan και ο drummer Jimmy Chamberlein, αφού ξεπέρασε τα όσα προβλήματα είχε με τα ναρκωτικά... Θεωρώ ότι ήταν λάθος που ξαναδημιουργήθηκε το συγκρότημα με 2 από τα 4 μέλη του... Καλύτερα να είχαν χρησιμοποιήσει άλλο όνομα και όχι αυτό λόγω της εμπορικότητας του... Αυτό άλλωστε φάνηκε και στο τελικό αποτέλεσμα του “Zeitgeist”… Όσο για τη μεγάλη τραγουδίστρια από την Ισλανδία, η αλήθεια είναι ότι έχει πολλά χρόνια να βγάλει αξιόλογο δίσκο... Περιοδικά και μουσικοκριτικοί έθαψαν και το περσινό “Volta”, όσο κι αν δεν ήταν τόσο άσχημος δίσκος... Απλά, σε αυτή την περίπτωση μετράει το γεγονός ότι περιμένουμε περισσότερα από τέτοιους καλλιτέχνες... Περισσότερα θέλαμε και από τις επιστροφές μεγάλων συγκροτημάτων με ιστορία, όπως αυτή των Simply Red, Duran Duran & Happy Mondays…

Από σήμερα και μέχρι την Κυριακή 2 Μαρτίου, θα ψηφίσουμε τα live που θέλουμε να έρθουν… Από τη μια στο αfιeρωmα μας θα θυμηθούμε όμορφες στιγμές από συναυλίες του παρελθόντος και στη νέα ψηφοφορία μας θα αναλογιστούμε ποια ξένα συγκροτήματα/καλλιτέχνες θα θέλαμε να δούμε το ερχόμενο καλοκαίρι... Για να αποφύγουμε και τα εισιτήρια για να πάμε να τους δούμε σε άλλη χώρα...

Ας δούμε τέλος τα τελικά αποτελέσματα της ψηφοφορίας:

Ποια είναι τα χειρότερα του 2007 για εσάς :

1. Smashing Pumkins - Zeitgeist (42%)
- Bjork – Volta (42%)
3. Happy Mondays – Uncle dysfunctional (28%)
4. Simply red – stay (21%)
- Duran Duran – Red carpet massacre (21%)
6. Chemical Brothers – We are the night (14%)
- Ian Brown – The world is yours (14%)
- Radiohead - In Rainbows (14%)
9. Kaiser Chiefs - Yours truly, angry mob (7%)
- White Stripes - Icky Thumb (7%)
- PJ Harvey – White chalk (7%)

αfιeρωmα - "Τα μαγικά χαρτάκια μου"...

Σήμερα, ξεκινάει μια νέα ενότητα στο “mix grill”… Το αφιέρωμα του μήνα…

«Τα μαγικά χαρτάκια μου…»,

δηλαδή αυτά τα χαρτάκια, που έχουμε φυλάξει στο αρχείο μας, για να θυμόμαστε συναυλίες, που ήμασταν εκεί … Για να θυμόμαστε live, που μας έκαναν να ανατριχιάσουμε… Για να ανατρέχουμε σε στιγμές, που μας έχουν μείνει χαραγμένες στο μυαλό μας… Για να μας κάνει να ζηλέψουμε για τα live, που θα θέλαμε να ήμασταν εκεί…

Οι αγαπημένες σας συναυλίες μπορούν να ντυθούν με τα σχόλια σας σε ένα κειμενάκι και φωτογραφίες - videos και να σταλούν με e-mail εδώ … Έτσι, μέχρι και την Κυριακή 2 Μαρτίου, πέρα από τους συντάκτες μας, έχετε τη δυνατότητα κι εσείς να δημιουργήσετε το δικό σας post στο “mix grill”…

Ο Λάζαρος στη Ν. Υόρκη... Ο Νίκος στην Ελλάδα…

Τον αγαπημένο στην Ελλάδα Nick Cave θα απολαύσουμε για άλλη μια φορά στις 6 και 7 Ιουνίου στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονική και στο Λυκαβηττό αντίστοιχα… Ο Νίκος ο Σπηλιάς επιστρέφει και δισκογραφικά με το νέο του album “Dig Lazarus Dig”, το οποίο κυκλοφορεί στις 3 Μαρτίου… Έχουμε ακούσει το ομώνυμο τραγούδι, το οποίο είναι εξαιρετικό… Ένα μίγμα από funk , blues, rock που θυμίζει ίσως παλιές ρυθμικές στιγμές των Clash…

«Ήμουν παιδί όταν είχα πρωτοακούσει την ιστορία του Λάζαρου στην Εκκλησία και θυμάμαι ότι με είχε συγκλονίσει…Όλοι κατεχόμαστε από δέος όταν σκεφτόμαστε το μεγαλύτερο θαύμα του Ιησού – την Ανάσταση του – αλλά εγώ προσωπικά δεν μπορούσα παρά να αναρωτηθώ πως αισθανόταν ο Λάζαρος… Μετέφερα το Λάζαρο στη Νέα Υόρκη για να δώσω στο κομμάτι μια πιο μοντέρνα αίσθηση… Πάνω απ’ όλα πρόκειται για μια ελεγεία στη Νέα Υόρκη του ’70»… Άλλος ένας καλλιτέχνης μετά το Moby που εμπνέεται από τη Νέα Υόρκη και κυκλοφορεί το νέο δίσκο του μέσα στο Μάρτιο ... Περισσότερα για το δίσκο του θα έχετε πολύ σύντομα… Το μόνο σίγουρο είναι ότι ακόμη κι αν έχει έρθει πάρα πολλές φορές στην Ελλάδα, πάντα οι συναυλίες του Cave (με τους Bad Seeds) είναι μια εμπειρία… Τιμή Εισιτηρίων – Προπώληση: 45 Ευρώ, Ταμείο: 50 Ευρώ...

Σύμφωνα με το Γιάννη Πετρίδη και όσα έχει γράψει στο blog του και όσα έχει πει στην εκπομπή του, οι Radiohead έχουν γίνει μήλο της έριδος μεταξύ Εταιρειών, που διοργανώνουν συναυλίες στην Ελλάδα… Κι ενώ η συναυλία ήταν κλεισμένη μέχρι πριν λίγες ημέρες, νέος παίκτης μπήκε στο παιχνίδι και έχει μπερδευτεί η όλη κατάσταση… Πραγματικά, δε μας νοιάζει ποιος θα τη διοργανώσει, αρκεί να γίνει αυτή η συναυλία… Τι το καλύτερο να δούμε το συγκρότημα τώρα, που έχει βγάλει καινούργιο (super κατά τη γνώμη μας…) δίσκο και είναι στα πάνω του…

Ένα από τα μεγαλύτερα rock groups, οι Blue Oyster Cult θα παίξουν live στην Αθήνα στις 5 Ιουνίου 2008 στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη»… Τιμή Εισιτηρίων – Προπώληση: 35 Ευρώ, Ταμείο: 40 Ευρώ...

Οι Portishead ανακοίνωσαν μια σειρά από συναυλίες σε διάφορες Ευρωπαϊκές πόλεις… Μπορεί η Ελλαδίτσα μας να μην είναι σε αυτή την ανακοίνωση, αλλά ακόμη ελπίζουμε… Περισσότερα, δείτε στο site τους εδώ…

Nick Cave & the Bad Seeds - Dig Lazarus Dig

Ή έχω χάσει το χιούμορ μου...

Χθες άκουσα για πρώτη φορά το νέο χιτάκι του Ηλία Ψινάκη «Έχω πρόβλημα υγείας». Στην τηλεόραση έπαιζε η απονομή χρυσού δίσκου (!) για το αντίστοιχο cd single. Και κάπου εκεί είδα μια πολύ οικεία, γλυκιά φυσιογνωμία, τον ποιητή – συγγραφέα κύριο Μάνο Ελευθερίου. Και έπειτα άκουσα το τραγούδι του...

Κανείς δεν είναι σε θέση να κρίνει έναν πραγματικό άνθρωπο των γραμμάτων και των τεχνών για το έργο του – τουλάχιστον το δέος που νιώθω εγώ για αυτόν τον άνθρωπο δεν μου το επιτρέπει. Αντίστοιχα, ο καλλιτέχνης και ο λόγιος δεν έχουν καμιά υποχρέωση να δημιουργούν με κριτήριο τις απαιτήσεις, τις ελπίδες ή την αισθητική του κοινού τους.

Αυτό που άκουσα όμως – το ίδιο το τραγούδι, χωρίς να επηρεάζομαι από τα πρόσωπα που συμμετείχαν – με μελαγχόλησε. Δεν θα πω τίποτα περισσότερο, μόνο ότι η μελαγχολία αυτή έγινε ακόμα βαθύτερη όταν ψάχνοντας στο internet βρήκα το σημείωμα του Μάνου Ελευθερίου προς τον Ηλία Ψινάκη που υπάρχει στο εσωτερικό του cd single. Είναι αδύνατον να δέσω στο μυαλό μου αυτά τα λόγια, από το χέρι αυτού του ανθρώπου με το συγκεκριμένο τραγούδι.

Ή έχω χάσει το χιούμορ μου, ή είμαι από κάποιον άλλο πλανήτη...

«Ακόμη ένα τραγούδι ριγμένο στον άνεμο σαν φύλλο ενός δένδρου.

θα σταθεί και αυτό στον αέρα και θα παίξει την περιπέτειά του με τα άλλα φύλλα, πράσινα, κόκκινα και κίτρινα.

κάποια στιγμή θα πέσει στο χώμα.

η παράσταση που έδωσε τελείωσε.

Να μαστε πάντα καλά και ο Ηλίας μαζί και να δίνουμε πολλές παραστάσεις κάθε χρόνο.

Η πρεμιέρα μας πάντως ήταν θαυμάσια

ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ».

Back To Mine Krafty Kuts(2008)

Νεα συλλογή Back to Mine, η 28η στον αριθμό και έχοντας περάσει δυναμίτες της ηλεκτρονικής /χορευτικής σκηνής όπως Nick Warren, Dave Seaman,Danny Tenaglia,Groove Armada, Faithless, New Order, Orbital, Liam (Prodigy) ανυπομονούσαμε τι θα ακολουθούσε…

Οι συλλογές για όσους δεν τις γνωρίζουν συνήθως είναι επιλεγμένες και μιξαρισμένες απο τον εκάστοτε dj/παραγωγό και αποτελούνται απο κομμάτια που ο ίδιος θα έπαιζε στο σπίτι του και όχι παραγωγές του.

Έτσι λοιπόν σε αυτήν την συλλογή έχουμε τον dj/παραγωγό Krafty Kuts ακα Martin Reeves γνωστό για τα breaks sessions που πραγματοποιεί αλλά κυρίως για την απίστευτη τεχνική του πίσω απο τα βινύλια, αφου καταφέρνει να κόβει μέσα σε κάθε κομμάτι και να συνδυάζει samples.

Εδω λοιπόν σε αυτήν την συλλογή έχουμε το ακριβώς αντίθετο. Έχουμε ενα μάθημα μουσικής ιστορίας και συγκεκριμένα κομμάτια τα οποία χρησιμοποιήθηκαν τα samples τους στην hip hop μουσική.

Απο το The Soul Searcher – Ashley’s Roadclip που χρησιμοποιήθηκε απο LL Cool J και Eric B, το Roy Ayer – Searching που διασκευάστηκε απο τους Pete Rock and C.L. Smooth μέχρι το Incredible Bongo Band- In-a-Gadda-Da-Vida που θα έπαιρνε ενα ολόκληρο post για τα άτομα που το έχουν samplarei…Ξεχωρίζει επίσης και το Kenny Dope- Making a Living με τα no wave φωνητικά του Tomas Hoffding

Η συλλογή γενικά κυμαίνεται σε funk/oldskool/hiphop ήχους κερδίζοντας άξια μια θέση στην λίστα του player και συνεχίζει επιτυχώς την παράδοση των Back To Mine…

Την συλλογή μπορείτε να την ακούσετε απο εδώ link

gbal mix grill – Εβδομάδα 06 – 12/02/2008

1. Adele – Chasing Pavements ( * * * * * ) – Το τραγούδι ακούστηκε για πρώτη φορά στο “Friday’s night” του BBC1 στις 7 Δεκέμβρη του 2007… Τον περασμένο μήνα κέρδισε την ετήσια ψηφοφορία του BBC 6 “Sound of 2008” σχετικά με ήχους που έρχονται μέσα στη νέα χρονιά… Αυτή την εβδομάδα, το single είναι στην 3η θέση και το album στο Νο 2 στο UK Chart, πίσω από τον Jack Johnson...

2. Duffy – Mercy ( * * * * * ) – Άλλη μια πολλά υποχόμενη νέα τραγουδίστρια από τη Μ. Βρετανία (Ουαλία για την ακρίβεια), η οποία πιστεύω ότι κυριαρχεί μουσικά των Η.Π.Α. τα τελευταία χρόνια… Η χροιά της φωνής της μας φέρνει στο μυαλό παλαιότερες φιγούρες της soul μουσικής, όπως τη Dusty Springfield (σαν την Adele)… Δουλεύει το ντεμπούτο της μαζί με τον Bernard Butler – πρώην κιθαρίστας των Suede – το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 3 Μαρτίου (κι αυτός το Μάρτη…!!)… Πολύ ενδιαφέρουσα φωνή και πάρα πολύ καλό το Mercy της… Με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, περιμένουμε το album της… Κριτική του θα έχετε πολύ σύντομα …
3. Sons & Daughters – Darling ( * * * * * ) – Στο «3ο δώρο» τους την παραγωγή την ανέλαβε ο Bernard Butler των Suede… Για αυτόν, λέει τα εξής ο Scott Patterson : “"He’s very, very tough. He doesn’t sugar-coat anything”… Η άποψη του ιδίου…? "They played me their new songs. I thought that they had a lot of drama and passion, but needed channelling. My message to them was: don't be afraid of writing pop songs. I only had to bring out what was already there..."
4. Hercules & the love affair – Blind ( * * * * , * ) – Ακόμη, δεν έχει γίνει γνωστό το όνομα του δίσκου τους, που θα κυκλοφορήσει στις 10 του Μάρτη… Ο Anthony Hegarty συμμετέχει σε 5 από τα τραγούδια του δίσκου… Στη σελίδα τους στο MySpace μπορείτε να ακούσετε άλλα 3 κομμάτια τους …
5. Moby – Disco Lies ( * * * * , *) – Super χορευτικό κομμάτι που θυμίζει Moby από την εποχή του “Everything must go”, όσο κι αν δεν είναι τόσο γρήγορο όσο το “Go”… Πολύ καλά φωνητικά και πιασάρικο ρεφρέν...
6. British Sea Power – Waving Flags ( * * * * * ) – Οι ομοιότητες του δίσκου με τις δουλειές των σπουδαίων Arcade Fire είναι πολλές και αυτό δεν είναι τυχαίο… Την παραγωγή του ανέλάβαν 2 ξεχωριστές φιγούρες της Καναδέζικης μουσικής:ο Efrim Menuck, ιδρυτικό μέλος των “Godspeed You! Black Empreror” και ο Howard Bilerman, μέλος των Arcade Fire την εποχή του πρώτου τους δίσκου “Funeral” ...
7. Raining Pleasure – Who’s gonna tell Juliet? ( * * * * * ) – Κυκλοφόρησε στις 17 Δεκεμβρίου 2007 και στις 14/01 ψηφιακά σε όλο τον κόσμο... Την παραγωγή του album έχει κάνει ο Άγγλος Clive Martin. O Martin έχει δουλέψει ως παραγωγός με πολλούς ξένους καλλιτέχνες και συγκροτήματα, όπως οι Queen, David Byrne, Stereophonics, Puressence, Les Negresses Vertes, Mansun κ.α..…
8. Morrissey – That’s how people grow up ( * * * * * ) – Στο “Greatest Hits” του που κυκλοφορεί εμφανίζεται και ο «πισινός» του εκκεντρικού Moz, με το tattoo: “Your Arsenal”....
9. Adele – Cold Shoulder ( * * * * , * ) – Η μικρή Adele ζεί στο Βόρειο Λονδίνο με τη μητέρα της... Στις κριτικές που δέχεται για τα κιλά της απαντά τα εξής: "I’ve always been a size 14-16, and been fine with it. I would only lose weight if it affected my health or sex life, which it doesn’t."...
10. Echo Tattoo – Love is free ( * * * * ) – 4 τραγούδια από το νέο τους δίσκο “Mind your step” έχουν ανεβάσει οι “Echo Tattoo” στη σελίδα τους στο My Space… Το album κυκλοφόρησε στις 24 του περασμένου Δεκέμβρη και περιέχει συνεργασίες με τον Alex K των Last Drive/Earthbound και τον Argy των Nightstalker… Αρκετά καλά είναι και τα 4 πάντως, όσο κι αν το “Love is Free” ξεχωρίζει…
11. Gnarls Barkley – Run ( * * * * ) – Ο παραγωγός Danger Mouse και ο rapper Cee-Lo Green… Η 2η δουλειά τους μετά το εντυπωσιακό ντεμπούτο τους “St. Elsewhere” λέγεται “The Odd Couple” και κυκλοφορεί στις 28 Απριλίου του 2008… Το 1ο single του θα είναι το “Run”… Στο ύφος που μας άφησαν στο “St. Elsewhere… Funky ρυθμός και γρήγορα φωνητικά… Δεν είναι κι άσχημο, αλλά όχι κάτι το ξεχωριστό…
12. REM - Supernatural Superserious ( * * * * ) – Το πρώτο single από το νέο δίσκο των R.E.M. ‘Accelerate’ είναι το ‘Supernatural Superserious’. Το κομμάτι μπορείτε να το ακούσετε στην επίσημη ιστοσελίδα του γκρουπ κάνοντας κλικ ΕΔΩ. Το single θα κυκλοφορήσει στις αρχές του Μάρτη....
13. British Sea Power – The Great Skua ( * * * * ) – Αυτό που μας εξιτάρει σε αυτό το τραγούδι είναι ότι είναι τόσο διαφορετικό από τα υπόλοιπα του δίσκου… Λες και δίνει το κερασάκι σε μια πολύ νόστιμη τούρτα, όπως είναι το “Do you like Rock music?”…Τόσο πολύ κοντά στη φανταστική ατμόσφαιρα των Sigur Ros… Πολύ ωραίες μελωδίες, χωρίς λόγια…
14. Counting Crows – You Can’t Count On Me ( * * * * ) – “Saturday Nights & Sunday Mornings” θα λέγεται ο νέος δίσκος των Counting Crows, ο οποίος βγαίνει στα δισκοπωλεία στις 25/03… Το album είναι χωρισμένο σε 2 μέρη: “Saturday Nights” και “Sunday Mornings”… Ο ιδιαίτερα χαρούμενος ήχος του συγκροτήματος επιβεβαιώνεται και στο συγκεκριμένο τραγουδάκι, που είναι το 1ο single και κυκλοφόρησε στις 4 του μήνα …
15. Goldfrapp – A&E ( * * * * ) – Βρετανικό ηλεκτρονικό συγκρότημα με παρουσία από το 1999 και με 4 δίσκους στο ενεργητικό του… Ο τελευταίος λέγεται “Seventh Tree”… Αιθέρια φωνητικά σε ένα γλυκό χαμηλών τόνων ηλεκτρονικό τραγουδάκι …
16. Nada Surf – See these bones ( * * * * ) – Ο νέος δίσκος τους δεν είναι κι άσχημος, χωρίς να είναι κάτι το εξαιρετικό… Στο γνώριμο alternative ύφος τους…
17. Hot Chip - Ready For The Floor ( * * * * ) – Το “Made in the Dark” είναι ήδη στα δισκοπωλεία και οι Hot Chip παραμένουν με αυτό το τραγούδι στο Top 10 του UK Chart – No 7 για την ακρίβεια …
18. Cat Power – New York ( * * * , * ) – Η 36-χρονη καταπληκτική φωνή της σε διασκευές παλαιότερων τραγουδιών – εκτός από το “Song to Bobby” και το “Metal Heart”, που είναι δικά της - σε ένα ξεχωριστό “Jukebox”… Το album έφτασε στη 12η θέση του Billboard την 1η εβδομάδα κυκλοφορίας του…
19. Sharon Jones & the Dap Kings – 100 days, 100 nights ( * * * * ) – Στην έκδοση του βινυλίου του “100 days, 100 nights” γράφεται στο εξώφυλλο η φράση “This is a hit!”, η οποία γράφτηκε προς τιμή του James Brown και όσων είχε πει κατά την ηχογράφηση του “Papa's Got A Brand New Bag" ...
20. Malcolm Middleton – Fuck it, I love you ( * * * , * ) – Σκωτσέζος μουσικός, πρώην μέλος των Arab Strap… Το κομμάτι βρίσκεται στο 2ο προσωπικό του δίσκο “A Brighter Beat” (25/02/2007), ενώ ήδη έχει ολοκληρώσει τον 3ο του, ο οποίος θα λέγεται “Sleight of Heart” και θα κυκλοφορήσει στις 3 Μαρτίου… Χαμηλών τόνων κιθαριστική pop-folk μουσική…

Duffy - Mercy

Δείτε όλα τα videos της Λίστας εδώ...

I'm not there

Ο τίτλος του δημιουργήματος του Todd Haynes θα μπορούσε να αναφέρεται στους θεατές που εγκατέλειψαν την κινηματογραφική αίθουσα πριν από το τέλος της προβολής. Ο αριθμός τους δεν ήταν καθόλου ευκαταφρόνητος, φυσικό για μια δύσκολη στην παρακολούθησή της ταινία, γεμάτη σύμβολα αλλά και αυτούσιες σκηνές από τη ζωή του Bob Dylan, δοσμένες όμως – και δεμένες μεταξύ τους – σαν μέσα σε έντονο, σουρεαλιστικό όνειρο που σε κάποιες στιγμές σε αφήνει άφωνο από την ισχύ του, όπως στο κομμάτι – αποκάλυψη με την καθηλωτική εκτέλεση του Ballad of a thin man, ενώ σε άλλες σε ωθεί στην αναζήτηση βαθύτερων μηνυμάτων, τα οποία διαισθάνεσαι αλλά δυσκολεύεσαι να κατακτήσεις. Το I’m not there δεν είναι μουσική βιογραφία, αλλά φόρος τιμής στις βασικές επιρροές του Dylan και προσπάθεια προσέγγισης μερικών από τα τόσο διαφορετικά επίπεδα αυτής της πολυσχιδούς προσωπικότητας.

Έξι διαφορετικοί ηθοποιοί πρωταγωνιστούν σε επτά ιστορίες - επτά από τις ‘πολλές ζωές που έζησε ο Dylan’, όπως αναφέρεται στους τίτλους.

Ο μικρός και εξαιρετικός Marcus Carl Franklin ενσαρκώνει τον Woody, την προσωποποίηση των μπλουζ ριζών της μουσικής και της κοσμοθεωρίας του Dylan, και την ισχυρή επιρροή του από τον μπλουζμαν Woody Guthrie.

Ο Ben Whishaw, με διαπεραστικό βλέμμα σε πλήρη αρμονία με το ασπρόμαυρο φόντο του, δηλώνει ότι είναι ο Arthur Rimbaud, του οποίου η ποίηση και ο αντικομφορμιστικός τρόπος ζωής ενέπνευσε τον Dylan, όπως και άλλους σημαντικούς μουσικούς (Jim Morrison, Patti Smith). Η ειδωλοποίησή του με τα τραγούδια διαμαρτυρίας και η μετέπειτα αναγέννησή του ως πιστός Χριστιανός αντιπροσωπεύονται από τους χαρακτήρες Jack και John, τους οποίους ερμηνεύει ο Christian Bale σε διπλό ρόλο.

Ο πρόσφατα και πρόωρα χαμένος Heath Ledger ενσαρκώνει τον Robbie, την ισοπεδωτικά κυνική πλευρά του Dylan που ήρθε στην επιφάνεια μετά το ατύχημα με τη μηχανή του – το οποίο φημολογείται ότι σκηνοθέτησε ο ίδιος προκειμένου να αποδράσει από τις ασφυκτικές πιέσεις και απαιτήσεις από εκείνον - καθώς και τη διάλυση του γάμου του το 1974. Δίπλα του, στο ρόλο της γυναίκας του, η συναισθηματική Charlotte Gainsbourg.

Ο Richard Gere αποτελεί το σύμβολο της Άγριας Δύσης Billy The Kid, ένα μέλος της ομάδας του οποίου είχε υποδυθεί ο Dylan στην ταινία “Pat Garrett and Billy The Kid”, στην οποία ακουγόταν και το “Knockin’ on Heaven’s Door” (1972).

Τέλος, η Cate Blanchett μεταδίδει την αμφισβήτηση τόσο του κοινού απέναντι στο Dylan, όσο και του ίδιου απέναντι στα πάντα, στον κόσμο ολόκληρο, μέσα από τον δικό της, ερμαφρόδιτο και σχεδόν εξαϋλωμένο χαρακτήρα με το χαρακτηριστικό όνομα Jude, σαφή αναφορά στην αποδοκιμασία θεατή από το φολκ κοινό μιας συναυλίας του Dylan, ο οποίος τον αποκάλεσε Ιούδα γιατί θεώρησε προδοσία τον προκλητικά ηλεκτρικό του ήχο.

Υποψιάζομαι ότι όσα κινηματογραφικά καρέ ή οποιοδήποτε άλλο μέσο αποτύπωσης και αν επιστρατεύονταν για να προσεγγιστεί επαρκώς μια τέτοια μορφή της τέχνης αλλά και των κοινωνικών ζυμώσεων όπως ο Dylan, εκείνος και πάλι θα ξεγλιστρούσε, θα μεταμορφωνόταν εκ νέου και χωρίς διάθεση χλευασμού, με απόλυτη φυσικότητα, θα άρθρωνε καθαρά “I’m not there”.

I'm not there - trailer

Το 3ο δωράκι τους...

«Ξοδέψαμε 2 χρόνια να γράφουμε και να ηχογραφούμε και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ το όμορφο μωρό μας “This Gift” γεννήθηκε...». Οι «γιοί και οι κόρες» της μουσικής στις 28 του περασμένου μήνα γέννησαν το 3ο τους μωρό... Άλλη μια εξαιρετική δουλειά στις αρχές της χρονιάς...

Οι γονείς: Sons & Daughters
Το μωρό : This Gift - Κυκλοφόρησε στις 28 Ιανουαρίου... Μόνο στο Νο 66 στο UK Chart.

Χαρακτηριστικά: Προσωπάκι garage rock με κάποια pop στοιχεία ενίοτε,,,
Τα καλύτερα του : “Darling” και “Guilt Complex” – Το 1ο είναι ένα από τα καλύτερα rock τραγούδια για τη χρονιά που διανύουμε...

Garage rock λοιπόν σε ένα δίσκο, που ώρες-ώρες μας φέρνει στο μυαλό τους Breeders, άλλες φορές τους Rilo Kiley και την περσινή δουλειά τους... Χορευτικό – γρήγορο rock επι το πλείστον με αρκετά «πιασάρικα» - pop ρεφρέν…Η συνύπαρξη της Adele Bethel και του Scott Paterson στα φωνητικά δένει πάρα πολύ και σε κάποια σημεία ανεβάζει το κάθε τραγούδι...

Ποια τραγούδια ξεχωρίζουν (εκτός από τα 2 singles) : “The Nest”΄- σε αυτό θυμίζουν αρκετά με τους Rilo Kiley, “Rebel with the Ghosts”- χορευτικό rock τραγουδάκι στο στυλ των Kaiser Chiefs (Na na na na…), “Chains” – ένας συνδυασμός ανάμεσα στους Breeders και τους προηγούμενους, “Flags” και “The Bell”, δηλαδή περίπου όλος ο δίσκος...

Το album όσο κι αν εμπορικά δεν έχει πάει καλά, πιστεύουμε ότι αξίζει να είναι στα μέχρι-στιγμής καλύτερα της χρονιάς, όσο κι αν είναι πολύ νωρίς ακόμα...

Τι θα γίνει με μας;

Καλά τα βλέπω τα πράγματα με την ξένη μουσική.

Η ελληνική ή πέθανε ή δεν πέρασε καθόλου από δω γιατί τα παιδιά μεγάλωσαν με νταντάδες εκ Λονδίνου και αναφώνησαν νηπιόθεν "ya man!" όταν πρωτάκουσαν τους Μίλι Βανίλι στο ραδιόφωνο. Έκτοτε, όπως μπορεί να φανταστεί ο καθένας μας, το ακρόαμα τους περιορίστηκε αποκλειστικά σε αγγλόφωνες δημιουργίες γνωστών καλλιτεχνών. Και μη γελιέστε, κάποτε και αυτοί ακόμα οι ψαγμένοι νέοι άκουγαν Bon Jovi και έλιωναν.

Όπως και να'χει, στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας δεν μπήκε ποτέ η "καραγκούνα", την οποίαν μετά πλείστου όσου θαυμασμού εσυνάντησαν το πρώτον σε καλτ νυχτοπερπατήματα στην ελληνική επαρχεία πάντα με τη συνοδεία της ηχούς (echo) σε κάθε φωνήεν ή σύμφωνο που έμελε να μείνει τελευταίο στο στίχο. Γι'αυτό και δεν αγαπήθηκε ποτέ όσο της άξιζε.
Ποτέ δεν είναι αργά να διορθωθεί μια μεγάλη αδικία και η δόλια η "καραγκούνα" να πάρει τη θέση που πάντα της άξιζε στην καρδιά μας.

Γι' αυτό και θέλω να δηλώσω ότι θα πολεμήσω από αυτό το ιστολόγιο για τη διάσωση της "καραγκούνας" και σας καλώ να ακολουθήσετε!

Πριν φτάσουμε, όμως, στο ποιοτικό βάθος της "καραγκούνας", πρέπει να έρθουμε σε επαφή με τη σύγχρονη έκφρασή της. Γιατί, όπως, καταλάβατε η "καραγκούνα" δεν είναι τραγούδι αλλά ιδέα.

Η ελληνική μουσική περνάει κρίση. Ή αλλιώς πουλάτε γιατί χανόμαστε.Εξ ου καιΈλληνες καλλιτέχνες με καριέρα παντού -και στο δύσκολο και στο εύκολο και στο ποιοτικό και στο ντιριντάχτα -και σε οτιδήποτε βάζει ο νους σας, αποκαλούνται πλέον καλλιτέχνες με καριέρα στο εξωτερικό (για το εσωτερικό ούτε λόγος. Ας πεθάνει ακούγοντας Οτεγιάννη και πολυ του είναι!)

Τι θα γίνει, όμως, με μας που μας κόβετε η ανάσα μόνο όταν τραγουδάει η Χαρούλα;
Τι θα γίνει με τα νέα ταλέντα και τα τηλεπρογράμματα για ταλέντα;
Τι θα γίνει με την Πρωτοψάλτη που την έχει πάρει η κατηφόρα και σταματημό δεν έχει;
Αυτά και άλλα πολλά στο επόμενο επεισόδιο. Μέχρι τότε γειά σας!