Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009

Αλλάζει το τοπίο στη δισκογραφία;


Γειά χαρά σε όλους! Είμαι ο Stepas και - εν μέσω πολλών προβλημάτων υγείας που με ταλαιπωρούν αυτόν τον καιρό - κάνω σήμερα το ντεμπούτο μου στον υπέροχο ιστοχώρο που ονομάζεται mixgrill. Θα εμφανίζομαι κυρίως τις Δευτέρες με άρθρα που θα έχουν να κάνουν με την καλή ελληνική μουσική (από ρεμπέτικα και παραδοσιακά μέχρι "έντεχνα" και ροκ). Καλώς σας βρήκα και καλά μουσικά ταξίδια να έχουμε!

Ξεκινάω σήμερα με λίγες σκέψεις πάνω σε ένα πολυ μεγάλο θέμα που παραμένει φλέγον τα τελευταία χρόνια και - απ' ό,τι φαίνεται - θα μας απασχολεί για αρκετό καιρό ακόμα.

"Οι μουσικές εταιρείες που εδώ και έναν αιώνα κυριαρχούσαν στη διανομή της μουσικής φαίνεται πως βρίσκονται στα τελευταία τους. Πριν από μια δεκαετία, έξι εταιρείες ήλεγχαν το 77% των πωλήσεων δίσκων σε όλον τον κόσμο. Σήμερα έχουν απομείνει τέσσερις (Universal 31%, Sony-ΒΜG 25%, Warner 15% και ΕΜΙ 9,5%)."

"Η μουσική είναι σήμερα τόσο εύκολο να βρεθεί στο Ίντερνετ, που δεν θεωρείται πια ένα αξιοπρεπές δώρο. Κι αν δεν μπορείς να δωρίσεις κάτι, τότε τι αξία έχει; Και τι κέρδος μπορεί να βγάλει από αυτό μια εταιρεία;"

"Τον περασμένο μήνα, η Universal έκλεισε μια συμφωνία με τη Νokia: οι πελάτες της φινλανδικής εταιρείας θα μπορούν να κατεβάζουν δωρεάν μουσική στα κινητά τους τηλέφωνα και η Universal θα παίρνει σε αντάλλαγμα μερικά σεντς από κάθε συνδρομή. Είναι μια συμφωνία που δείχνει από τώρα από πού θα παίρνει ο κόσμος τη μουσική του, όταν η μουσική βιομηχανία θα έχει πια χαθεί. Στην ουσία, το μόνο που θα αλλάξει για εμάς είναι ο τρόπος που θα παίρνουμε αυτή τη μουσική και ο τόπος όπου θα την πληρώνουμε. Όμως θα είναι η αρχή του τέλους για τα μεγαθήρια της μουσικής βιομηχανίας."

Τα παραπάνω είναι τρία χαρακτηριστικά αποσπάσματα από ένα παλιό αλλά πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Ρούσσου Βρανά στην εφημερίδα "Τα Νέα". Μου τράβηξε την προσοχή γιατί περιέχει στοιχεία τα οποία δημιουργούν ερωτήματα που στριφογυρνούν καιρό στο μυαλό μου.

Πόσοι από εμάς πηγαίνουμε σε κάποιο δισκοπωλείο για αγορά cd; Πόσο συχνά; Συχνότερα ή σπανιότερα σε σχέση με λίγα χρόνια πριν;

Όσοι από εμάς έχουν "γρήγορο" ίντερνετ, πόσο μας επηρέασε το γεγονός της γρήγορης και εύκολης απόκτησης τραγουδιών χωρίς, στην ουσία, να πληρώνουμε τίποτα; Αν δεν αγοράζουμε cd συχνά,αλλά "κατεβάζουμε" από το ίντερνετ (αυτά που θα αγοράζαμε) , κάνουμε καλά ή άσχημα;

Υπάρχει διαφορά ποιότητας ήχου ανάμεσα σε ένα "γνήσιο" cd και σε ένα άλμπουμ σε μορφή mp3; Αν τα mp3 είναι πολύ χαμηλότερης ποιότητας, δίνει αυτό το πράγμα την άνεση σε μέτριες μουσικές συνθέσεις να "τσουβαλιάζονται" με ανώτερες ποιοτικά; Συνηθίζει το αυτί μας σε μέτριο ήχο;

Αν τα πράγματα γίνουν όπως τα περιγράφει το άρθρο και "αγοράζουμε" μουσική μέσω κινητών τηλεφώνων, θα χαθεί το εικαστικό μέρος ενός δίσκου(εξώφυλλο, βιβλιαράκι, οπισθόφυλλο κτλ); Πώς θα μαθαίνουμε τους συντελεστές του δίσκου (από συνθέτη και στιχουργό μέχρι τα ονόματα των μουσικών που παίζουν τα όργανα στο δίσκο);

Είναι ωραίο πράγμα που συμπεριφερόμαστε στα τραγούδια σαν να είναι άψυχα τεμάχια;(Πχ "εγώ έχω 100GB μουσική στο pc μου","Εγώ έχω 150GB" κ.ο.κ.).

Είναι λοιπόν ένα πολύ μεγάλο θέμα το κατά πόσο μπορεί το μέσο "μεταφοράς" της μουσικής στα αυτιά μας (δίσκος, cd, mp3 κτλ) να επηρεάσει την ποιότητα των ακουσμάτων μας ή την κουλτούρα του ακροατή. Κατά πόσο μπορεί να παίζει ρόλο αυτό στην αντιμετώπιση της μουσικής και των τραγουδιών στη λογική του "σουξέ" και της "playlist" και όχι στη θεώρηση του δίσκου σαν ένα έργο ολοκληρωμένο, με αρχή μέση και τέλος.

Ήδη πολλοί μιλούν για το τέλος της εποχής του cd σαν φορέα των τραγουδιών και της μουσικής. Και δεν μοιάζει να έχουν και πολύ άδικο. Με κάθε εφημερίδα ή περιοδικό, που μπορούμε να αγοράσουμε από χιλιάδες σημεία, έχουμε στη διάθεσή μας από ένα μέχρι και πέντε ή έξι cd με τραγούδια που κυκλοφορούν και στη δισκογραφία σε πολύ υψηλότερες τιμές. Όλα αυτά τα cd μένουν στα ράφια μας καθώς τα περισσότερα δεν κάνουμε τον κόπο ούτε να τα ακούσουμε. Την ίδια στιγμή στο Διαδίκτυο μπορούμε να βρούμε κυριολεκτικά το οτιδήποτε έχει να κάνει με τη μουσική, από τα πιο διαδεδομένα σουξέ μέχρι τα πιο σπάνια τραγούδια. Έχουμε τη δυνατότητα να τα "κατεβάσουμε" σε πολύ μικρό χρόνο και να τα αποθηκεύσουμε σε πολύ μικρό χώρο και το σημαντικότερο χωρίς κάποιο επιπλέον κόστος πέραν της σταθερής συνδρομής μας στην εταιρία που μας προσφέρει τη σύνδεση. Κι εγώ ερωτώ. Ένας σημερινός 18άρης που μπαίνει στο Διαδίκτυο και κατεβάζει λ.χ. όλη τη δισκογραφία του Μίκη Θεοδωράκη, τι καταλαβαίνει για τον σπουδαίο αυτό συνθέτη; Ή μήπως υπάρχει περίπτωση να μπορέσει να ακούσει ποτέ τα 2GB που κατέβασε;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η δισκογραφία με την έννοια που την γνωρίζουμε μέχρι και σήμερα είναι στα τελευταία της. Ούτως ή άλλως, όταν βλέπεις συγκροτήματα όπως οι Radiohead να διακινούν οι ίδιοι άλμπουμ τους μέσα από το διαδίκτυο, τότε εύκολα καταλήγεις στο παραπάνω συμπέρασμα. Το θέμα είναι τι θα την αντικαταστήσει...

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Θα μπορούσαν οι εταιρίες να ρίξουν τις τιμές. Αγοράζω αρκετά cd -οχι όσα στο παρελθόν-και είναι απαράδεχτο να έχουν 18-20€. Κάποτε μας λέγανε ότι τα μηχανήματα ήταν ακριβά και έπρεπε να κάνουν απόσβεση, ακόμα δεν την έχουν κάνει? Τα αγοράζω γιατί σέβομαι τους τραγουδιστές, συνθέτες, μουσικούς που εκτιμώ. Πόσα από τα λεφτά που δίνω φτάνουν σ' αυτούς?
Ευχαριστώ
Μαρκέλλα

LEONIDAS FROM CARAVEL είπε...

Φίλε Stepa καλή αρχή! Το post σου είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και αποτελεί αφορμή για μεγάλη συζήτηση.
Είναι λογικό από την στιγμή που το βινύλιο αντικαταστάθηκε από το cd το οποίο μπορεί πολύ εύκολα να αντιγραφεί και πολύ περισσότερο μετά την έλευση των Mp3s με τα οποία τραγούδια αλλά και ολόκληρες δισκογραφίες συγκροτημάτων να μπορούν να αποθηκευτούν στην κυριολεξία παντού τα πράγματα να αλλάξουν ραγδαία. Φυσικά συμφωνώ με όσα αρνητικά αναφέρεις παραπάνω, αλλά μην ξεχνάμε ότι μπορούμε πλέον να ακούμε εκατοντάδες νέα συγκροτήματα από το myspace κλπ. και αυτά να γίνονται γνωστά πριν καν κυκλοφορήσουν κάτι. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά… Αυτό ισχύει βέβαια και για τα Ελληνικά συγκροτήματα!
Είναι λοιπόν αναπόφευκτο οι πωλήσεις των cds να πέφτουν συνεχώς τα τελευταία χρόνια και οι εταιρείες να προσπαθούν να βρουν άλλους τρόπους για να καλύψουν, σε κάποιο βαθμό, το έλλειμμα του τζίρου τους.

Stepas είπε...

@Μαρκέλλα: Έχεις πολύ δίκιο. Οι εταιρίες προσπαθούν να αρπάξουν ό,τι μπορούν πλέον από τους τελευταίους φανατικούς των δισκοπωλείων. Είναι αδικαιολόγητα ψηλές οι τιμές των cd. Σίγουρα αγοράζοντας ένα cd ενός καλλιτέχνη που εκτιμάς τον βοηθάς, αν και οι καλλιτέχνες ζουν κυρίως από τις συναυλίες και τα μαγαζιά.

Να'σαι καλά!

@LEONIDAS: Σ'ευχαριστώ πολύ! Καλώς σας βρήκα!

Έχεις δίκιο. Η αλήθεια είναι ότι ήθελα να αναφερθώ στο ότι το Διαδίκτυο δίνει τη δυνατότητα σε νέοους καλλιτέχνες να προβάλουν τη δουλιά τους. Είναι όντως πολύ σημαντικό αυτό.

Είναι μεγάλο θέμα. Θα δούμε προς τα πού θα πάει το πράμα στο άμεσο μέλλον.

Eugenia είπε...

Καλώς τονα!Καλή αρχή!
Είναι τεράστιο το θέμα και κατά καιρούς έχουμε γράψει και εδώ κάποια πράγματα. Εγώ παιδιά είμαι αισιόδοξη. Νομίζω ότι τα πράγματα θα πάρουν τέτοια μορφή που θα βρουν το δρόμο τους στον κόσμο τα καλά τραγούδια και οι καλοί μουσικοί.Δεν είμαι τόσο ήσυχη για την πληθώρα δωρεάν ακουσμάτων στο διαδίκτυο γιατί το "πάρα κυριελέησον το βαριέται και ο Θεός". Εξάλλου τα τόοοσα τραγούδια, συγκροτήματα,καλλιτέχνες κλπ που γίνονται γνωστοί σε μια νύχτα τόοοσο εύκολα μπορούν να εξαφανιστούν στον ίδιο χρόνο.Ζούμε ένα φαινόμενο υπερκατανάλωσης μουσικής που, ενώ αρχικά όλοι οι μουσικόφιλοι υποδέχτηκαν με χαρά, τώρα τίθεται υπό αμφισβήτηση έχοντας προκαλέσει απαξίωση για αυτό το ίδιο μουσικό προϊόν. Γιατί θα πέσει η τιμή του χαβιάρι αν ο καθένας μπορεί να έχει άφθονο στην αυλή του, άσε που στο τέλος θα το σιχαθεί.Ποιοτικά δεν θα είναι κατώτερο;Αναγκαστικά.