Ακίνδυνη Ανασκόπηση της μουσικής του 2008 - albums vol. VI

Κλείνουμε σήμερα την ενότητα με τα albums τα οποία ξεχώρισαν μέσα στο 2008 και πάμε τις 2 τελευταίες ημέρες του χρόνου να σας παρουσιάσουμε τα 25 πρώτα albums σύμφωνα με την άποψη του υπογράφοντα. Μαζί με τα παρακάτω 5 albums, είδαμε σε αυτή την ενότητα συνολικά 31 δίσκους. Όσα θα δείτε παρακάτω είναι ουσιαστικά οι δίσκοι, που είναι πολύ κοντά στην 25-άδα και οριακά δεν μπήκαν σε αυτήν.

Για να δούμε λοιπόν :

REM – Accelerate

Τέσσερα χρόνια μετά το “Around the Sun”, ένα από τα λίγα εναπομείναντα μεγάλα συγκροτήματα, οι R.E.M. κάνουν το 14ο τους βήμα. Το “Accelerate” είναι αρκετά καλό κατά τη γνώμη μου και σίγουρα πολύ καλύτερο από τα δύο τελευταία albums του συγκροτήματος. Κατ’ αρχάς, το πιο βασικό είναι ότι δεν το αφήνεις και δε σε κουράζει με τη ροή του. 11 τραγούδια τα οποία θα μπορούσαν να είχαν κυκλοφορήσει πριν 15 χρόνια. Δεν έχει διαφορά το ύφος του δίσκου με όσα μας έχουν συνηθίσει οι R.E.M. Ίσως για αυτό να μου αρέσει ο δίσκος…. Τα πλην? Σίγουρα η διάρκεια του, αφού είναι λιγότερο από 35 λεπτά. Όταν περιμένεις 4 χρόνια για το δίσκο τους, θα ήθελες κάτι περισσότερο… Το πιο μεγάλο συν ; Η καλύτερη συναυλία της χρονιάς εν Ελλάδι, που μας χάρισαν οι R.E.M. λίγους μήνες πριν στο Καλλιμάρμαρο.

Ποια κομμάτια να ακούσεις : Supernatural Superserious, Hollow Man, Man-Sized Wreath, Accelerate, Houston.

The Teenagers - reality check

Οι Teenagers δημιουργήθηκαν το 2005 και πέρα από το ντεμπούτο album του, έχει κυκλοφορήσει το EP “The World is not Fair” το 2007. Η μουσική τους είναι βέβαια pop, πιο κοντά στη Βρετανική κι όχι στην Αμερικάνικη pop με φωνητικά, που κάποιες φορές ηθελημένα ίσως αφήνουν να φαίνεται η Γαλλική προφορά. Τα τραγούδια είναι αρκετά χαρούμενα και σου προσφέρουν μια παρεϊστική ατμόσφαιρα. Σε κάποιες περιπτώσεις, φαίνεται λες και τα μέλη τους είναι στο studio και παίζουν τραγούδια για την πλάκα τους.

Ποια κομμάτια να ακούσεις : love no, make it happen, Starlett Johansson, Fuck Nicole, feeling better, French Kiss, Homecoming.

The Foxboro Hot Tubs - Stop Drop and Roll

Οι “Foxboro Hot Tubs” είναι το «μυστικό» project των Green Day. Τραγούδια που ήθελε να κυκλοφορήσει το συγκρότημα, αλλά όχι με την ταμπέλα των “Green Day”, τα κυκλοφορούν με αυτό το όνομα. Επιστροφή στα 60s σε ένα αυθεντικό garage rock album με τραγούδια διάρκειας 2,5 λεπτών κατά μέσο όρο και 31 λεπτών συνολικά. Πολύ χαρούμενα, ευδιάθετα, γρήγορα rock τραγούδια σε μια λογική σειρά το ένα μετά το άλλο. Οι επιρροές είναι πολλές και είναι απόλυτα φυσιολογικό για ένα δίσκο, που γυρνάει 50 χρόνια περίπου πίσω. Το “Stop, Drop and Roll” καταφέρνει να παντρέψει το garage με την pop/rock μουσική. Τους Stooges με τους Smiths. Τους Ramones με τους Strokes κλπ

Ποια κομμάτια να ακούσεις : Mother Mary, Pedestrian, She’s a Saint, not a Celebrity, Pieces of Truth, Ruby Room.

The Raconteurs - Consolers of the Lonely

Οι Raconteurs τελείωσαν τις ηχογραφήσεις την 1η εβδομάδα του Μάρτη και κυκλοφόρησαν το album τους 3 εβδομάδες μετά. Λέγεται ότι οι ίδιοι ήθελαν να αποφύγουν τους μουσικοκριτικούς και να προχωρήσουν απευθείας στις κρίσεις των απλών μουσικόφιλων. Ο δίσκος ; Ιδιαίτερα δεμένος με πολύ καλή συνοχή. Επηρεασμένος από κλασσικά rock συγκροτήματα των 70s (Led Zeppelin κ.α.) και από την country. Δυναμικά – χορευτικά ροκ κομμάτια με super κιθαριστικά solo. Θυμίζει λίγο τους White Stripes πέρα από τη φωνή βέβαια και σε κάποια κιθαριστικά σημεία, που τα παίρνει πάνω του ο Jack White. Φυσιολογικό... Από τους πολύ καλούς rock δίσκους του 2008!

Ποια κομμάτια να ακούσεις : Many Shades of Black , Hold Up, You don’t understand me, Salute your Solution, Old Enough, The Switch and the Spur, Attention.

The Verve – Fourth

“Forth” ονομάζεται το νέο τέταρτο album των πολύ αγαπημένων Verve, μετά την επανένωση τους πέρσι. Μάλιστα, είναι η πρώτη τους δουλειά μετά το εξαιρετικό “Urban Hymns” του 1997. Οι προσδοκίες μου δεν ήταν μεγάλες πρέπει να πω. Ιδιαίτερα μετά από τα μέτρια solo albums του τραγουδιστή τους Richard Ashcroft, δεν περίμενα πολλά από αυτούς. Όμως, φετός είναι τελικά η χρονιά των μεγάλων επιστροφών και το “Fourth” album τους με εξέπληξε. Ο δίσκος δεν ξεφεύγει από το μουσικό στυλ, που μας έχουν συνηθίσει οι Verve, κάτι που είδαμε και στην παρόμοια περίπτωση των Portishead. Πολύ μου άρεσε που τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου είναι μεγάλης διάρκειας (πάνω από 6 λεπτά) και σε αρκετά σημεία το τράβηγμα τους είναι πολύ καλό. Η βάση τους είναι βέβαια οι Verve των 3 πρώτων δίσκων τους, αλλά σε κάποιες στιγμές μου θυμίζουν τους Pink Floyd και σε άλλα τους Ride, ιδίως στα μακράς διάρκειας κομμάτια.

Ποια κομμάτια να ακούσεις : Love is noise, Appalachian Springs, Sit and wonder, Rather be, Judas, Valium Skies

διάβασε :

- τα προηγούμενα μέρη της Ανασκόπησης εδώ : Vol. I, Vol. II, Vol. III, Vol. IV, Vol. V .
- αύριο Κυριακή 28/12 τα σχόλια μας για την Ελληνική μουσική του 2008.
- τη Δευτέρα 29/12 τα γενικότερα σχόλια μας για τη μουσική του 2008 σε όλο τον κόσμο.
- την Τρίτη 30 και Τετάρτη 31/12 την προσωπική Λίστα με τα 25 καλύτερα albums της χρονιάς.

συνεχίζεται... (αύριο στις 12:00 τα σχόλια μας για την Ελληνική μουσική του 2008)

Οι R.E.M στην Αθήνα : Αυτή ήταν η συναυλία της χρονιάς!!!

Πολλές συζητήσεις είχα με φίλους αυτές τις ημέρες για τη βραδιά του MTV χθες βράδυ. «Θα βρέχει ρε γαμώτο», «Είναι τζάμπα και θα έχει πολύ κόσμο! Θα είμαστε ο ένας πάνω στον άλλον!», «Τα φοβάμαι τα δωρεάν. Δεν έχουν καλή οργάνωση».

Ούτε έβρεξε λοιπόν, ούτε ήμασταν ο ένας πάνω στον άλλο και κατά κύριο λόγο ήμασταν κι εμείς ένα μικρό κομμάτι της καλύτερης φετινής συναυλίας – κατά τη γνώμη μου βέβαια! Οργανωτικά πρέπει να πω ότι ένα μεγάλο παγκόσμιο κανάλι, όπως το MTV, δεν υπήρχε περίπτωση να έθετε υπό αμφισβήτηση τη φήμη του. Έτσι, όχι μόνο παρουσίασε ένα άρτιο τηλεοπτικό show, αλλά είχε πολύ καλή οργάνωση σε όλους τους τομείς. Είναι πολλές φορές που πληρώνουμε αρκετά χρήματα και δεν έχουμε τέτοια εξυπηρέτηση ως θεατές. Μπήκαμε και βγήκαμε άνετα. Το πρόγραμμα τηρήθηκε πλήρως, τα Μ.Μ.Μ. επέκτειναν το ωράριο τους και οι περισσότερο από εμάς εξυπηρετήθηκαν άνετα.

Καλά όλα αυτά. Στο ζουμί όμως συνάδελφε… Για πες εντυπώσεις από χθες. Πώς ήταν ζωντανά ένα από τα super groups του πλανήτη ; Πώς ρόκαραν ένα από τα σπουδαία νέα συγκροτήματα ; Τι έλεγε η γλυκιά 17-χρονη Αυστραλέζα ; Πάμε λοιπόν :

Γενικά στοιχεία :

Πότε έγινε : Κυριακή 5 Οκτωβρίου
Ώρες : 19:40 – 00:00
Διοργανωτής : MTV GR
Συγκροτήματα : R.E.M. (80’), Kaiser Chiefs (30’), Gabriella Cilmi (30’), C:Real (30’).
Κόσμος : Πρέπει να ήμασταν 50.000.

Ώρα 19:40 – Το Καλλιμάρμαρο άρχιζε να γεμίζει από κόσμο και αφού μπήκαμε εύκολα στο Στάδιο, βρήκαμε τις θέσεις, που μας είχαν κρατήσει οι καλοί φίλοι και το show μόλις ξεκινούσε. Πριν από κάθε καλλιτέχνη, παλιές γνωστές φατσούλες από το MTV USA και νέοι VJs από το δικό μας MTV παρουσίαζαν διάφορες συνεντεύξεις με τους καλλιτέχνες, καθώς ήταν στο backstage και άλλα πράγματα για να ανεβάσουν τον κόσμο. Εντάξει κάποια ήταν κλασσικές «Αμερικανιές», αλλά όλοι καταλαβαίναμε ότι κατά κύριο λόγο η βραδιά ήταν τηλεοπτική, οπότε έπρεπε να μπει σε αυτό το πλαίσιο. Είκοσι λεπτά πριν τις 8 ανεβαίνουν στη σκηνή οι δικοί μας C:Real, οι οποίοι έπαιξαν μισή ώρα περίπου και εντάξει δεν ήταν κι άσχημοι. Συμπαθητικοί, αλλά μέχρι εκεί. Σαν τα τυροπιτάκια με “Philadelphia” πριν το κυρίως γεύμα…

Ώρα 20:10 : Οι C:Real αποχωρούν κι εμείς βλέπουμε για πρώτη φορά τους R.E.M. σε ζωντανή συνέντευξη τους στα παρασκήνια. Χαμός από τον κόσμο! Videoclips και συνεντεύξεις – παρουσιάσεις από VJs, μέχρι να βγει στη σκηνή η 17-χρονη Gabriella (στις 10 του μηνός κλείνει τα 17).

Ώρα 20:40 : Πραγματικά, αναρωτιόμουν πως θα ήταν στη σκηνή ένα κορίτσι που δεν έχει κλείσει τα 17 της μπροστά σε 50.000 περίπου κόσμο. Η Gabriella Cilmi έδειχνε και φωνητικά και ως παρουσία ότι ήταν μια σχετικά ώριμη τραγουδίστρια. Χωρίς να φοβηθεί το πολυπληθές κοινό, ήταν ζεστή με όλους μας, τραγουδούσε πολύ καλά και είχε μια χαρά κίνηση στη σκηνή. Πέρα από το “Sweet about me” που περίμενε όλος ο κόσμος, στο τέλος ερμήνευσε αξιοπρεπέστατα το “Whole Lotta Love” των Led Zeppelin. Το μέλλον θα δείξει για την πολύ όμορφη μικρή Αυστραλέζα…

Ώρα 21:35 : Έχουν έρθει άλλες 2 φορές στη χώρα μας και έχουν κάνει πολύ δυναμικά live. Οι Kaiser Chiefs ξεκίνησαν χθες από το Καλλιμάρμαρο τη χειμερινή τους περιοδεία σε διάφορες Ευρωπαϊκές πόλεις για την προώθηση του νέου τους album “Off with their heads”, το οποίο κυκλοφορεί στις 20 του μήνα. Το σετάκι τους ήταν μικρό μεν (30 λεπτά), πολύ δυνατό δε! Ξεκίνησαν με το νέο τους single “Never miss a beat” και συνέχισαν παίζοντας κάθε φορά ένα καινούργιο κομμάτι και μια παλαιότερη επιτυχία τους στη συνέχεια. Ο Ricky Wilson ήταν ένας πολύ δυνατός performer με συνεχή κίνηση και καλή επαφή με τον κόσμο - τραγούδησε μαζί με όσους ήταν μπροστά στη σκηνή, ανέβηκε στη σκαλωσιά της σκηνής και τραγούδησε από εκεί και συνεχώς ανέβαζε τον κόσμο. Κορυφαίες στιγμές : στο “Ruby” και το “Angry Mob”, με το οποίο έκλεισαν την εμφάνιση τους. Θέλαμε κι άλλο σίγουρα, αλλά ξέραμε τι μας περίμενε μετά…

Ώρα 22:40 : Ο Michael Stipe με κουστούμι και γραβάτα, ο Mike Mills με καουμπόικο καπέλο και ο Peter Buck με τη στόφα του rock star μπαίνουν στη σκηνή εν μέσω πολλών χειροκροτημάτων, ενώ ακούμε τις πρώτες νότες του “Living well is the best revenge”, που ανοίγει και το φετινό τους δίσκο “Accelerate”.

Συνολικά πρέπει να πω ότι και οι 3 τους ήταν ότι ακριβώς περίμενα. Ένα μεγάλο rock group! Η ερμηνεία του Stipe ήταν αρκετά καλή, ακόμη κι αν τον ακούσαμε λίγο βραχνιασμένο στη συνέντευξη τους 2 ώρες πριν. Τα δεύτερα φωνητικά του Mills και τα solos του Buck στο ύψος τους. Ο ήχος ήταν πάρα πολύ καλός, όπως ήταν και στις προηγούμενες εμφανίσεις της βραδιάς.

Το set list περιελάμβανε και νέα τραγούδια (“Supernatural Superserious”, “Hollow Man”, “Living well is the best revenge”) , αλλά και κάποιες γνωστές μεγάλες επιτυχίες τους (“Losing my religion”, “Drive”, “The one I love”, “Orange Crush”, “Man on the moon”, “Let me in”, “The Great Beyond”, “What’s the frequency Kenneth”, “Imitation of life”).

Κορυφαίες στιγμές της βραδιάς

Let me in : Το τρίο μαζεύεται δίπλα στα πλήκτρα και τραγουδούν το εξαιρετικό “Let me in” (γράφτηκε στη μνήμη του Kurt Cobain, ο οποίος ήταν μεγάλος οπαδός τους), λες και είναι μια παρέα που πίνει μπύρες και τραγουδάνε με τις κιθάρες τους. Η ερμηνεία του Michael Stipe ήταν φοβερή εδώ.

Encore : Παρουσίασαν με πολύ έξυπνο τρόπο το encore τους. Αφού έφυγαν μετά το “Orange Crush” και ο κόσμος χειροκροτούσε συνέχεια ζητώντας «κι άλλο, κι άλλο…», φαίνεται στα video walls ένα χαρτί με το setlist της βραδιάς, που τελειώνει στο “Orange Crush”. Μετά ένα χέρι γράφει τα παρακάτω :

Hello :)
encore?
thelete ki allo?

Losing my religion, The one I love, Drive, Orange Crush, The end of the world : Όπως είναι φυσιολογικό, σε αυτά τα κομμάτια έγινε ο χαμός!

Man on the Moon : Κάπως έτσι έκλεισε η συναυλία, με ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια τους… Τα φώτα άνοιξαν και εμείς φεύγαμε από το Στάδιο γεμάτοι από όλα όσα είδαμε.

Το φεγγάρι μπορεί να μην είχε κάνει την εμφάνιση του, η Ακρόπολη μπορεί να γέμιζε στο βάθος το οπτικό μας πεδίο με την επιβλητική της παρουσία, το κρύο και ο αέρας μπορεί να ήταν ενοχλητικά ενίοτε, αλλά η βραδιά χθες μας χάρισε άλλη μια μουσική εμπειρία. Άλλη μια στιγμή που μένει στο μυαλό και τη σκέψη του καθενός μας.

Αφιέρωμα στους R.E.M. - Η Αθήνα τους ταιριάζει...

Σε δύο ημέρες τους περιμένουμε στην Αθήνα μας. Ένα συγκρότημα - θρύλος της μουσικής με πολλά καλά albums και ακόμη περισσότερα τραγούδια, που έχουν γράψει τη δικιά τους ιστορία. Για να θυμηθούμε λοιπόν παρακάτω τι εστί : R.E.M.

Αρχικά, πηγαίνετε στο τέλος του άρθρου και βάλτε να πάιξει το σχετικό αφιέρωμα μας στους R.E.M. , όπως αυτό ακούστηκε στην εκπομπή της Τετάρτης στο "active radio" . Μετά μπορείτε να διαβάσετε επιγραμματικά την ιστορία τους στο αρθράκι που ακολουθεί ή να χαζέψετε τα videos τους στο παρακάτω "mix grill" - made video. Φύγαμε λοιπόν...

Ας γνωριστούμε :

Οι R.E.M. είναι ένα αμερικανικό ροκ συγκρότημα, το οποίο σχηματίστηκε στην Αθήνα, της Georgia των Η.Π.Α. το 1980 από τους :

- Michael Stipe (φωνητικά),
- Peter Buck (κιθάρα),
- Mike Mills (μπάσο - κιθάρα) και
- Bill Berry (τύμπανα και κρουστά).

Το συγκρότημα κέρδισε νωρίς την προσοχή των μουσικόφιλων, λόγω του ιδιαίτερου παιξίματος της κιθάρας του Buck και των super φωνητικών του Michael Stipe.

Το δισκάδικο μας ενώνει

Τον Ιανουάριο του 1980, o Michael Stipe συναντήθηκε με τον Peter Buck σε δισκάδικο όπου δούλευε ο δεύτερος. Οι δυο τους συνειδητοποίησαν ότι έχουν παρόμοια γούστα στη μουσική, σε κυρίως ροκ και punk καλλιτέχνες όπως η Patti Smith, οι Television, και οι Velvet Underground. Ο Stipe έχει πει για αυτό ότι : "Αποδείχτηκε ότι αγόραζα όλα τα albums, που ο Buck κράταγε για τον εαυτό του." Οι δύο τους σύντομα συναντήθηκαν με τους φοιτητές του Πανεπιστημίου της Georgia Mike Mills και Bill Berry και το όνειρο σιγά, σιγά έπαιρνε σάρκα και οστά. Το όνομα τους το διάλεξε μετά από μήνες ο Michael Stipe ψάχνοντας τυχαία λέξεις στο λεξικό.

Radio Free the ‘80s

Οι 4 τους τελικά εγκατέλείψαν ότι έκαναν για να εστιάσουν τις προσπάθειές τους στο συγκρότημα. Το πρώτο single που κυκλοφόρησαν ήταν το "Radio Free Europe" το 1981, το οποίο θεωρήθηκε ως ένα από τα 10 καλύτερα singles της χρονιάς για τους New York Times. Ένα χρόνο μετά ακολούθησε το “Chronic Town” EP, ενώ το 1983, η μπάντα κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ της “Murmur” και έχτισε τη φήμη της μέσα στα επόμενα χρόνια μέσω κάποιων νέων κυκλοφοριών, περιοδειών και από την υποστήριξη του κολεγιακού ραδιοφώνου. Το “Murmur” περιείχε το “Radio Free Europe” και θεωρήθηκε ως ο δίσκος της χρονιάς για το περιοδικό “Rolling Stone”.

Το 1984 οι R.E.M. κυκλοφορούν το 2ο προσωπικό τους album με τίτλο “Reckoning”, από το οποίο ξεχωρίζουν τα "So. Central Rain (I'm Sorry)" και "(Don't Go Back To) Rockville".

Μέχρι και το 1988, το συγκρότημα είναι ιδιαίτερα παραγωγικό και κυκλοφορεί ένα δίσκο κάθε χρονιά. Έτσι, το ’85 έρχεται το “Fables of Reconstructions” με τα "Cant Get There From Here", “Driver 8” και “Wendell Gee” να είναι τα singles του. Το album έγινε για τη Δισκογραφική τους Εταιρεία I.R.S. ο πιο επιτυχημένος εμπορικά δίσκος της. Στιχουργικά, ο Michael Stipe άρχισε να δημιουργεί ιστορίες, επισημαίνοντας σε συνέντευξή του το 1985 ότι εμπνέεται "με την όλη ιδέα των γέρων που κάθονται γύρω από τη φωτιά, μιλώντας για ... θρύλους και παραμύθια στα εγγόνια τους".

Το 4ο album τους λέγεται “Lifes Rich Pageant” και κυκλοφόρησε το ’86 με το “Fall on me“ να κάνει μεγάλη επιτυχία. Ο δίσκος είναι ο πρώτος του συγκροτήματος, που έγινε χρυσός, πουλώντας 500.000 κόπιες περίπου.

Η αύξουσα πορεία του συγκροτήματος συνεχίζεται και ένα χρόνο μετά οι R.E.M. γίνονται παγκοσμίως γνωστοί με το super hit "The One I Love". Το τραγούδι βρίσκεται στο δίσκο “Document” (1987), ο οποίος και τους έκανε γνωστούς σε όλο τον κόσμο και σε μας βέβαια (πούλησε 1.000.000 κόπιες). Από αυτό το δίσκο και ύστερα, ο Michael Stipe αρχίζει να παρουσιάζει και στίχους με πολιτικά μηνύματα σε κάποια τραγούδια τους. Το Δεκέμβριο του ’87, το Rolling Stone ανακηρύσσει τους R.E.M. ως το καλύτερο ροκ συγκρότημα της Αμερικής. Δεν είναι και λίγο πράγμα… Από εδώ και στο εξής, έχουμε πολύ καλύτερη άποψη για τους δίσκους που έπονται.

Το νέο έτος τους βρήκε σε νέα Εταιρεία (Warner) και με καινούργια δουλειά, το “Green”, από το οποίο ξεχωρίζουν τα “Orange Crush” με τις πολιτικές προεκτάσεις του στον Πόλεμο στο Βιετνάμ και το “Stand”, το οποίο ήταν και το 1ο single του δίσκου και έκανε μεγάλη επιτυχία στις Η.Π.Α. Το 1989 μετά το τέλος της “Green” περιοδείας τους, οι R.E.M. αποφάσισαν να κάνουν ένα διάλειμμα ενός χρόνου.

Automatic for the success

Αν τη δεκαετία του 1980 το συγκρότημα κατάφερε να κάνει γνωστή τη δουλειά του σε όλο τον κόσμο, την επόμενη δεκαετία απογειώθηκε και έγινε ένα super group. Έτσι, τα 90’s ξεκίνησαν απίστευτα καλά για το συγκρότημα, μιας και κυκλοφόρησαν δύο από τα πιο εμπορικά επιτυχημένα albums τους, το “Out of Time” (1991) και το “Automatic for the People” (1992).

Τι να πεις για αυτά τα albums… Το ότι αποτελούν κομμάτι της μουσικής ιστορίας μάλλον τα λέει όλα. Θέλετε να θυμηθούμε τραγούδια από αυτά τα 2 albums ;

Out of Time – Losing my Religion, Shinny Happy People, Radio Song, Low, Belong.
Automatic for the people : Everybody Hurts, Man on the Moon, Drive, Nightswimming, Find the River.

Το “Losing my Religion” είναι για πολλούς από εμάς κομμάτι της εφηβείας ή των φοιτητικών χρόνων μας. Η επιτυχία του συνεχίζεται ακόμη και σήμερα, μιας και αποτελεί κομμάτι αρκετών dj-lists . Το video του κομματιού είναι ένα από τα καλύτερα, που έχουν δημιουργηθεί για τραγούδι και είχε απίστευτη επιτυχία στο MTV. Παρ’ όλα αυτά, τη χρονιά που κυκλοφόρησε έφτασε μέχρι το Νο 4 του Billboard κι όχι την κορυφή, δείγμα του γεγονότος ότι κάποια αριστουργήματα αναγνωρίζονται εκ των υστέρων.

Το “Automatic for the people” είναι και για μας και για πολλούς ανθρώπους που ασχολούνται με τη μουσική, ο καλύτερος δίσκος των R.E.M. Ήταν ο πρώτος δίσκος που έφτασε στην κορυφή του UK Chart και στο Νο 2 του Billboard. Πέρα από τα καταπληκτικά “Man on the Moon” και “Drive”, είναι δύσκολο να ξεχάσω την τελευταία σκηνή του “Philadelphia” και το “Everybody Hurts” να την «ντύνει» με τον καλύτερο τρόπο.

Και στα 2 albums, το συγκρότημα δεν τα συνδύασε με μια περιοδεία και αυτό δημιούργησε αρκετές φήμες για την υγεία του Michael Stipe και ότι πέθαινε, κάτι που βέβαια δεν ίσχυε.

Λόγω των δύο παραπάνω δίσκων, σε όλα τα επόμενα χρόνια οι R.E.M. είχαν μεγάλη εμπορική επιτυχία με τους δίσκους που ακολούθησαν, ακόμη κι αν κατά τη γνώμη μου δεν έχουν μπορέσει να τους φτάσουν σε αξία.

Το 1994 το “Monster” παίρνει σάρκα και οστά και αποτελεί έναν από τους πιο δυνατούς rock δίσκους του συγκροτήματος, βασισμένος στο “Out of Time” και με μεγάλες επιτυχίες τα “Strange Currencies” (από τα καλύτερα κομμάτια τους), “Bang and Blame” και “What’s the frequency Kenneth?”. Το “New Adventures in Hi-Fi” κυκλοφορεί δύο χρόνια μετά και για μένα είναι πολύ καλύτερος από το “Monster”. Σε αυτόν ξεχωρίζουν τα : “E-Bow the letter” (με τα απίστευτα φωνητικά της Patti Smith), “Leave”, “New test lepper”, “Electrolite”, “Bittersweet me”.

Το 1997 ο Bill Berry παίρνει το καπελάκι του και αποχωρεί από το συγκρότημα, λέγοντας τα εξής : "I'm just not as enthusiastic as I have been in the past about doing this anymore . . . I have the best job in the world. But I'm kind of ready to sit back and reflect and maybe not be a pop star anymore." Η αντίδραση των υπολοίπων συνοψίζεται στην εξής δήλωση του Stipe : ”For me, Mike, and Peter, as R.E.M., are we still R.E.M.? I guess a three-legged dog is still a dog. It just has to learn to run differently.”

Τον Οκτώβριο του 1998, οι 3 τους δηλώνουν ακόμη “Up” κι όχι “down”, σε ένα δίσκο που ξεχώρισε τα “Lotus”, “The Apologist” και “Daysleeper”. Δεν ξέρω αν οφείλεται στην αποχώρηση του Berry, αλλά το “Up” κινείται στη μετριότητα και ρίχνει το συγκρότημα σε μια διαρκή πτώση, η οποία φάνηκε και στα επόμενα 2 albums τους, μέχρι να φτάσουν στο φετινό.

Zeros και μηδέν εις το πηλίκο, εκτός...

Πιο συγκεκριμένα, κυκλοφορούν τα “Reveal” (2001) και “Around the Sun” (2004) από τα οποία μας μένουν τα εξής :

- Η συνθετική τους μετριότητα
- Η ικανότητα του Stipe να συνεχίζει να γράφει καλούς στίχους και
- Τα εξής τραγούδια :
- “Imitation of Life”, “The Lifting” και “Disappear” από το “Reveal” και
- “Leaving New York”, “The Outsiders” και “Aftermath” από το “Around the Sun”

Κι έτσι σιγά, σιγά φτάσαμε στα σημερινά. Το “Accelerate” της Πρωταπριλιάς του 2008 είναι μια από τις καλύτερες δουλειές του συγκροτήματος, η οποία επάξια μπορεί να σταθεί μαζί με τα “Automatic for the people”, “Out of Time”, “Document” & “New Adventures in Hi-Fi”, χωρίς βέβαια να μπορείς να πεις ότι είναι καλύτερος τους. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι τα : “Supernatural Superserious” , “Hollow Man”, “Man-Sized Wreath”, “Accelerate”, “Houston”. Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στην κριτική μας για το συγκεκριμένο album.

Τέλος, είναι τόσα πολλά τα τραγούδια – σταθμοί στη μουσική που έχουν γράψει οι R.E.M. που είναι δύσκολο να τα χωρέσουν όλα σε ένα set την ερχόμενη Κυριακή, όπως και είναι δύσκολο να μας αφήσουν δυσαρεστημένους, μη ερμηνεύοντας κάποια από αυτά.

Πολλά μπράβο στο MTV που μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε ένα από τα συγκροτήματα – θρύλοι της μουσικής, ένα από τα super groups. Πόσα έχουν μείνει άλλωστε εν ζωή… Αυτοί, οι Rolling Stones, οι U2, οι Red Hot Chilly Peppers, οι Radiohead, οι Metallica και κάποιοι ακόμα.

- Αφιέρωμα στους R.E.M. -

από την εκπομπή της Τετάρτης 01/10/2008 στο "active radio"

Κατέβασε την εκπομπή σε καλύτερη ποιότητα εδώ.

Επίσημα οι R.E.M, Kaiser Chiefs, Gabriella Cilmi & C:Real στην Αθήνα, στο Καλλιμάρμαρο

Ανακοινώθηκε επίσημα πριν λίγες ώρες ότι η μεγάλη δωρεάν συναυλία των R.E.M. μαζί με τους Βρετανούς Kaiser Chiefs, τη μικρή Αυστραλέζα Gabriella Cilmi και τους δικούς μας C:Real θα γίνει την Κυριακή 5 Οκτωβρίου στις 7:30 μμ στο Παναθηναϊκό Στάδιο!

Το Ελληνικό MTV μας φέρνει ίσως το καλύτερο line-up του καλοκαιριού και μάλιστα δωρεάν σε μια γιορτή που θα μεταδοθεί ζωντανά από το ελληνικό MTV και από τέσσερα ευρωπαϊκά δίκτυα, της Ισπανίας, Πορτογαλίας,Γαλλίας και της Ιταλίας.

Ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα του πλανήτη, οι R.E.M. θα είναι στη χώρα μας σε περίπου 10 ημέρες και μάλιστα με πολύ καλό νέο δίσκο! Επιπλέον, οι Kaiser Chiefs εμφανίζονται στην αρχή της περιοδείας τους με νέο δίσκο στο τσεπάκι τους, ο οποίος κυκλοφορεί σε λίγες εβδομάδες. Όσο για τη μικρή τραγουδίστρια από την Αυστραλία, πέρα από τη μεγάλη επιτυχία του "Sweet about me", πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα παρουσία, που συνήθως έχεις τη δυνατότητα να δεις σε festivals κι όχι μόνη της.

Το ότι το Στάδιο θα είναι ασφυχτικά γεμάτο, θεωρήστε το σίγουρο. Το μόνο που μένει είναι να γίνει γνωστό εαν θα κυκλοφορήσουν προσκλήσεις για τη συναυλία ή αν θα είναι ελεύθερη η είσοδος (είναι λίγο επίφοβο αυτό).

Τις επόμενες ημέρες θα διαβάσετε σχετικό αφιέρωμα του "mix grill" για το συγκρότημα του Michael Stipe, τους R.E.M.

Περισσότερα για τη γιορτή του MTV διαβάστε εδώ.

Οι R.E.M. στην Αθήνα ;;;

Σύμφωνα με τα όσα είπε στην εκπομπή του σήμερα ο Γιάννης Πετρίδης και όσα έγραψε πριν από λίγο στο "Other Side" του Avopolis ο Δημήτρης Κανελλόπουλος, οι R.E.M. θα εμφανιστούν κατά πάσα πιθανότητα στην Αθήνα στις 5 Οκτωβρίου!!!

Το μεγάλο Αμερικάνικο συγκρότημα θα παίξει μαζί με άλλα σχήματα (λέγεται ότι μέσα σε αυτά θα είναι και οι Kaiser Chiefs) σε μια δωρεάν συναυλία, που θα διοργανώσει το "MTV - Greece", το οποίο είναι στον αέρα (της Αθήνας προς το παρόν) από χθες.

Όλα αυτά είναι προς το παρόν εικασίες, αλλά συνήθως όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά. Στο επίσημο site τους οι R.E.M. δεν αναφέρουν τα παραπάνω, αλλά μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι την προηγούμενη ημέρα (04/10) παίζουν στην Κωνσταντινούπολη.

Ίδωμεν...

Η “εικόνα” της μουσικής – design for the music industry

case study No. 5

Αnton Corbijn
To “βαρύ πυροβολικό” της rock φωτογραφίας
Κατά καιρούς βλέπουμε εξώφυλλα δίσκων που μας εντυπωσιάζουν, τα θυμόμαστε για καιρό αλλά δεν ξέρουμε ποιος μπορεί να βρίσκεται πίσω απ’ όλα αυτά και το σημαντικότερο, δεν έχουμε τη δυνατότητα να τα δούμε συγκεντρωμένα.

Πριν από ένα ή δυο χρόνια, ψάχνοντας διάφορα site στο internet «σκόνταψα» τυχαία σε ένα site πραγματικό θησαυρό. Είχα τη δυνατότητα να ανακαλέσω στη μνήμη μου ένα σωρό εξώφυλλα δίσκων που μου είχαν κεντρίσει το ενδιαφέρον στο παρελθόν και αν μη τι άλλο δεν είχαν περάσει απαρατήρητα.

Ο θησαυρός αυτός ήταν το προσωπικό site ενός ταλαντούχου φωτογράφου που ακούει στο όνομα Anton Corbijn, ο οποίος από το 1979 μέχρι σήμερα απαθανατίζει ασταμάτητα και με μοναδική ικανότητα τα μεγαλύτερα ονόματα του διεθνούς πενταγράμου.

Η λίστα των τρανταχτών ονομάτων είναι μεγάλη: Echo & The Bunnymen, Depeche Mode, U2, R.E.M., Metallica, Travis, Morissey, Bon Jovi, John Lee Hooker, Bryan Ferry, Tom Waits, the Killers κ.α.
Η δουλειά του Corbijn δεν περιορίζεται μόνο σε εξώφυλλα δίσκων. Πλήθος καλλιτεχνών έχουν παρελάσει μπροστά απ΄το φακό του για τις ανάγκες περιοδικών όπως το Rolling Stone, WIRE, Time Out κ.α.
Το χειμώνα που μας πέρασε είδαμε στις κινηματογραφικές αίθουσες και μια ταινία σε σκηνοθεσία του Αnton Corbijn. Πρόκειται για την ταινία Control, με θέμα τη ζωή του Ian Curtis.

Δικαίως λοιπόν, ο Anton Corbijn μπορεί να χαρακτηριστεί ως το βαρύ πυροβολικό της rock φωτογραφίας. Για το λόγο αυτό και επειδή είναι καλύτερο να βλέπει κανείς, παρά να διαβάζει βαρετά κείμενα, σας προκαλούμε να θαυμάσεται από κοντά τη δουλειά του Corbijn
στο http://www.corbijn.co.uk/.

Σχετική βιβλιογραφία:
U2 and I
Anton Corbijn
Schirmer/ Mosel

Famouz
Photographs 1975-88
Anton Corbijn
Schirmer/ Mosel
Originally published in 1989 (grey cover, title 1976-88)
with a quote from Dieter Meier
Re-published in 1997 (Bowie cover, title 1975-88)
with a preface by Bono.

Internet:
http://www.corbijn.co.uk/.

case study 1-3 - case study 4